Popular Posts

Sunday, 27 January 2013

Western Union ၀င္လာေသာ္လည္း တရားမ၀င္ ေငြလႊဲလုပ္ငန္းမ်ား မေပ်ာက္ႏုိင္ဟုဆုိ

ႏုိင္ငံေပါင္းႏွစ္ရာေက်ာ္ႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္၍ ေငြလႊဲလုပ္ငန္းလုပ္ကုိင္ေနသည့္ Western Union မွတစ္ဆင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ ဘဏ္ေျခာက္ခုသို႔ ေငြလႊဲပုိ႔ႏုိင္ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း တရားမ၀င္လုပ္ကုိင္ေနေသာ ေငြလႊဲလုပ္ငန္းမ်ား ပေပ်ာက္မသြားႏုိင္ဟု ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားကသံုးသပ္သည္။
“Trading (ကုန္သြယ္ေရး) လုပ္ငန္းေတြေတာ့ သိပ္အသံုးမ၀င္ဘူး။ ေဒၚလာ ၁၀၀၊ ၂၀၀ လႊဲတဲ့လူေတြအတြက္ေလာက္ပဲ အသံုးတည့္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕၀န္ေဆာင္ခက ေစ်းႀကီးတယ္” ဟု ကုန္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ ေနသူတစ္ဦးကေျပာသည္။
အာရပ္ေစာ္ဘြားမ်ားျပည္ေထာင္စု (UAE)ႏုိင္ငံမွ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ Western Union ျဖင့္ ေငြလႊဲပါက ျမန္မာက်ပ္ေငြ တစ္သိန္းလွ်င္ ၀န္ေဆာင္ခ ေျခာက္ေထာင္က်ပ္ခန္႔ က်သင့္ၿပီး ပြဲစားႏွင့္ လႊဲပါက ၄၅၀ က်ပ္သာ က်သင့္သျဖင့္ ပြဲစားျဖင့္သာ ေငြလႊဲရန္ စဥ္းစားထားေၾကာင္း ဒူဘိုင္းၿမိဳ႕တြင္ အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနသူ ကိုေအာင္မ်ိဳးကေျပာသည္။
ဟုိဘက္က ေဒၚလာနဲ႔လႊဲလည္းဒီဘက္မွာက်ေတာ့ က်ပ္ေငြပဲထုတ္ယူလို႔ရတဲ့အတြက္ ခရီးသြားလုပ္ငန္း အတြက္လည္း သိပ္အဆင္မေျပဘူး။ ဟိုတယ္ခေတြက ေဒၚလာပဲေပးရတာ။ ေဒၚလာထုတ္လုိ႔ရရင္ေတာ့ နည္းနည္းအဆင္ေျပႏုိင္တယ္” ဟု Nature Dream ခရီးသြားကုမၸဏီမွ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ဒါ႐ိုက္တာ ေဒၚစပယ္ေအာင္က ေျပာသည္။
Western Union ႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ ေနရာေပါင္း ၁၅၀ ေက်ာ္တြင္ ဘဏ္ခြဲမ်ား ဖြင့္လွစ္ထားေသာ သမ၀ါ ယမဘဏ္၊ ပထမပုဂၢလိကဘဏ္၊ ျမန္မာ့ေရွ႕ေဆာင္ဘဏ္၊ ျမန္မာ့ေမြးျမဴေရးႏွင့္ ေရလုပ္ငန္းဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဘဏ္၊ ျမန္မာအေရွ႕တုိင္းဘဏ္ႏွင့္ ယူႏိုက္တက္အမရာဘဏ္တုိ႔ ဇန္န၀ါရီ ၁၂ ရက္က လက္မွတ္ေရးထုိးခဲ့သည္။
“Western Union ရဲ႕ ေကာင္းတာတစ္ခုက ဟိုဘက္က ေငြလႊဲလုိက္ၿပီးရင္ ထုတ္မယ့္သူက ဂဏန္း ၁၀ လံုးပါတဲ့ MTCN နံပါတ္သိၿပီဆုိရင္ ျမန္မာျပည္မွာ Western Union နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ ဘယ္ဘဏ္မဆုိ သြားထုတ္လုိ႔ရတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေငြလႊဲသလုိ ေက်ာက္တံတားဘဏ္ခြဲဆို ေက်ာက္တံတားဘဏ္ခြဲမွာပဲ ထုတ္လုိ႔ရတာမဟုတ္ဘူး။ ေမာ္လၿမိဳင္ေရာက္ေနရင္ ေရာက္တဲ့ၿမိဳ႕မွာ Western Union နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ ဘဏ္ရွိရင္ အဲဒီမွာ ထုတ္လုိ႔ရတယ္”ဟု ျမန္မာေရွ႕ေဆာင္ဘဏ္မွ ဒုတိယအုပ္ခ်ဳပ္မႈ
ဒါ႐ိုက္တာ ဦးေက်ာ္စိုးမင္းကေျပာသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ Western Union ရွိေသာ ႏုိင္ငံမ်ားမွ ျမန္မာရွိ ယင္းဘဏ္ေျခာက္ခု၏ ဘဏ္ခြဲမ်ား ဖြင့္လွစ္ထားရာေဒသသို႔ ေငြလႊဲႏုိင္ၿပီျဖစ္သည္။
ေအာင္သူရ
Ref:7daynewsjournal

Britain's Got Talent 2012

See more from Britain's Got Talent here: Opera duo Charlotte & Jonathan - Britain's Got Talent 2012 audition - UK version Opera meets pop when 17-year-old Jonathan and 16-year-old Charlotte sing together. But can the duo convince Britain's Got Talent Judges Simon Cowell, David Walliams, Amanda Holden and Alesha Dixon they've got what it takes to wow the nation? Chelsea Redfern Purple Rain - Britain's Got Talent 2012 audition - International version Watch Chelsea Redfern sing Purple Rain by Prince to nail her BGT audition. What will Britain's Got Talent Judges Simon Cowell, Carmen Electra, David Walliams and Alesha Dixon think of Chelsea's take on the iconic song? Relive Paige Turley's BGT Semi Final performance of Bruno Mars hit It Will Rain. Britains got talent 2012 Final - Molly Rainford(11yr) Britain looks for it's new variety act to perform in front of the royal family at the royal variety performance. Being judged by Simon Cowell, Amanda Holden, Alesha Dixon and David Walliams. Britains got talent 2012 Final - Sam Kelly sings Bless the Broken Road

လူထုမေျပာင္းဘဲ တိုင္းျပည္ မေျပာင္းႏိုင္ပါ


ေဒၚစုက လူထုကိုေျပာပါတယ္။ တုိင္းျပည္ဘယ္ေတာ့ ေျပာင္းမလဲဆိုတာ သိဖို႔ကိုယ့္ ဘာသာျပန္ေမးပါ။ ကိုယ္ဘယ္ေတာ့ ေျပာင္းမလဲ၊ ကိုယ့္စိတ္ဘယ္ေတာ့ေျပာင္းမလဲ၊ တုိင္းျပည္အတြက္ ဘယ္ေတာ့အလုပ္လုပ္မလဲဆိုတဲ့ အေပၚမူတည္ပါတယ္လို႔လူထုကိုေျပာသြားပါတယ္။ လူထုေျပာင္းမွ တုိင္းျပည္ေျပာင္းမယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ။ လူထုမေျပာင္းရင္ဘယ္ အစိုးရပဲအုပ္ခ်ဳပ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ဘယ္ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ဘယ္ေလာက္အားေကာင္းတဲ့အတုိက္အခံပဲရွိပါေစ တုိင္းျပည္ က အေကာင္းဘက္ကိုဦးတည္ၿပီး (အမွန္တကယ္ ျပည့္ျပည့္ဝဝ) ေျပာင္းလဲဖို႔လံုးဝမျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာျဖစ္ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ လူထုက ေျပာင္းလဲမယ္ဆိုရင္၊ လူထုက မိမိအတၱအက်ဳိးစီးပြားနဲ႔တြဲယွဥ္ၿပီး မိမိတို႔ မွီတင္းေနထိုင္တဲ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕အက်ဳိးစီးပြားကိုတတ္စြမ္းသေလာက္ပါဝင္ထမ္းေဆာင္ႀကိဳးပမ္း ၾကမယ္ ဆိုရင္ အစိုးရလည္းေျပာင္းရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးလည္းေျပာင္းရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေျခခံဥပေဒ ဆိုတာလည္းေျပာင္းရမွာျဖစ္ပါတယ္။ လူေနမႈစနစ္လည္း ေျပာင္းရမွာ (တိုးတက္ျမင့္မား လာရမွာ) ျဖစ္ပါတယ္။

လူထုက တကယ္ေျပာင္းရင္ ဒီမိုကေရစီ လူ႔ေဘာင္လည္း (အလ်င္အျမန္) ေပၚေပါက္လာမွာ ျဖစ္ၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လည္ ဆံုး႐ံႈးမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ လူထု လက္ထဲမွာပဲ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ရွိေနတာပါ။လူထုကသာ ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္တီးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။အစိုးရဆိုတာ စနစ္ေတြကို ေကာင္း ေအာင္ တည္ေဆာက္ျပဳျပင္ေပးဖို႔ တာဝန္ရွိပါတယ္။ လြတ္လပ္ခြင့္၊ တန္းတူညီမွ်ခြင့္ တို႔ကို ဥပေဒမ်ားျပ႒ာန္းၿပီး၊ ဥပေဒမ်ားျပင္ဆင္ၿပီး ဖန္တီးေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မတရားအခြင့္ အလမ္းရယူဖို႔ ႀကိဳးစား တဲ့ သူေတြကို ဥပေဒနဲ႔ အညီ တားဆီးေပးဖို႔ အစိုးရမွာ လံုးဝ တာဝန္ရွိပါတယ္။ အရည္အခ်င္း ရွိသေလာက္ တိုးတက္ခြင့္ကို အခြင့္အေရးတန္းတူ ညီမွ်မႈနဲ႔ ျပ႒ာန္းေပးဖို႔ အစိုးရမွာ လံုးဝ တာဝန္ရွိပါတယ္။ မိမိတိုးတက္ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ကိုေတာ့လူထုကမိမိတို႔ဘာသာေဆာင္ရြက္ရမွာျဖစ္သလို တစ္ကယ္တမ္း တိုင္းျပည္တိုးတက္ေအာင္ဒီမိုကေရစီျဖစ္ထြန္းေအာင္အဓိကလုပ္ရမွာက လူထုကိုယ္တိုင္ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။

အခုအခါမွာ ႏိုင္ငံေရးအရ တိုးတက္ျဖစ္ထြန္းမႈေတြ ရွိလာေနပါၿပီ။ အရင္က လံုးဝ ေမွ်ာ္လင့္ မထားတဲ့အေျခခံ ေကာင္းေတြ၊ အေျခ အေန ေကာင္းေတြက တစ္စတစ္စ ျဖစ္ထြန္း လာေနပါၿပီ။ အားလံုး ျပည့္စံုၿပီလို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ တစ္ကယ္တမ္း လူထု ရရွိရမယ့္ အခြင့္ အေရးေတြ အားလံုး ရေသးတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာရရင္ အေျခခံ လူတန္းစား အတြက္ ဘာအခြင့္အလမ္းမွ အမွန္တကယ္ ရရွိေသး တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံလည္း ျဖစ္ေသးတာမဟုတ္ပါဘူး။ အစိုးရ ကိုယ္တိုင္က ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ အျဖစ္ေရာက္ဖို႔ ခရီးရွည္ႀကီး ခ်ီတက္ၾကရ ဦးမယ္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာထားတာလည္း ရွိပါတယ္။အစိုးရက ဘယ္ေလာက္ပဲ လုပ္လုပ္ လူထု မပါလာရင္ ဘယ္လိုမွ အလုပ္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ လူထု တစ္ရပ္လံုးက တတ္စြမ္းသေလာက္ ဝိုင္းဝန္း လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ၾကမွသာ လုိရာခရီးကို ေရာက္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံအျဖစ္ ထူေထာင္မယ္ ဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ အခု လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ေနတာေတြ ကလည္း တကယ္ေတာ့ လူထုရဲ႕ သေဘာထား ဆႏၵကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။လူထု တစ္ရပ္လံုးက ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကိုသာ လိုလားတဲ့ အေၾကာင္း တညီတညြတ္ ထုတ္ေဖာ္ ဆႏၵျပဳခဲ့လို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ တည္ေဆာက္ ေနျခင္းရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အဓိက အေၾကာင္း ရင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူထုက အခု တိုင္းျပည္ တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္မွာ တက္တက္ၾကြၾကြ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပါဝင္ဖို႔ အခ်ိန္ က်ေရာက္ ေနပါၿပီ။

လူထုက ေတာ္သလိုေနရင္ ခရီးက ပိုရွည္သြားႏိုင္႐ံု မကပါဘူး၊ ပန္းတိုင္နဲ႕ေတာင္ လြဲေခ်ာ္ သြားႏိုင္ပါတယ္။လူထု တစ္ရပ္လံုးရဲ႕ ဇြဲ၊ လံု႔လ၊ ဝီရိယ၊ လူထု တစ္ရပ္လံုးရဲ႕စိတ္အား ထက္သန္မႈ၊ လူထုတစ္ရပ္ လံုးရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ႀကီး တစ္ခုလံုးကို စိတ္ပါဝင္စားမႈနဲ႔ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈ ျဖင္႔သာ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံဆိုတာ ေပၚထြန္း လာႏိုင္ပါတယ္။

လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ ျပႆနာေတြ အခက္အခဲ ေတြကိုပဲ ၾကည့္ၿပီး လက္ညႇိဳးထိုး အျပစ္တင္ေနလို႔ အလုပ္ မျဖစ္ႏိုင္ ပါဘူး။ အတိတ္က နစ္နာ ခဲ႔ရတာေတြ၊ ဆံုး႐ႈံး ခဲ့ရတာေတြကို ျပန္ေျပာ ေနလို႔၊ အတိတ္က အမွားေတြကို ထိုင္လက္ညႇိဳးထိုး အျပစ္တင္ေနလို႔ အက်ဳိးထူး တစ္စံုတစ္ရာ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီ အခြင့္ အေရးေတြကို လူသန္းေျခာက္ဆယ္ လံုး အတူတကြ ေဝမွ် ခံစားၾကမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိး ထားႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဟိုလူေတာ့ အခြင့္အေရးေတြ မရရဘူး၊ ဒီလူ ကိုေတာ့ အခြင့္အေရးေတြ မေပးႏိုင္ဘူး ဆိုတဲ့စိတ္ေတြ ရွိေနသမွ်ေတာ့ ဒီမိုကေရစီ မရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အတိတ္က အမွား လုပ္ခဲ့တာေတြကို အဲဒီအမွားေတြ လုပ္ခဲ့မိသူ ေတြေရာ၊ အဲဒီအမွားေတြေၾကာင့္ ထိခိုက္ နစ္နာခဲ့ရသူ ေတြကပါ သင္ခန္းစာအျဖစ္ ရယူသင့္ပါတယ္။ ေနာင္ တစ္ခ်ိန္မွာ အတိတ္က အမွားေတြ ျပန္မမွားၾကဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။အတိတ္ကလို ျပန္မခံစားရဖို႔ လိုပါတယ္။ အၿငိဳးသံသရာ၊ အာဃာတ သံသရာထဲ မနစ္မြန္းၾကမွသာ၊ ရင့္က်က္တဲ့ သေဘာထား ျမင္႔ျမတ္ တဲ့၊ ခြင့္လႊတ္တဲ့ လူထုျဖစ္မွသာ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာျဖစ္ထြန္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အၿငိဳး အာဃာတေတြ က်န္ေနေသးရင္ သံသယေတြက က်န္ေနၿပီး ယံုၾကည္မႈကို ဘယ္လိုမွ တည္ေဆာက္လို႔ ရႏိုင္ မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္လို႔မွ မရရင္ စည္းလံုး ညီညြတ္မႈ ဆိုတာလည္း ဘယ္လိုမွ ျဖစ္ေပၚလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တိုးတက္တဲ့ သာယာဝေျပာတဲ့ ဒီမိုကေရစီ လူ႔ေဘာင္ကို စည္းလံုး ညီညြတ္မႈျဖင့္သာ ရရွိႏိုင္ပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္ ဒါကိုေျပာရသလဲဆိုေတာ့ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ ခလုတ္ကန္သင္းေတြ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြမို႔ပါ။ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို တိုင္းျပည္ ထူေထာင္ေရးအတြက္သာ အသံုးျပဳ သင့္ပါတယ္။ အစစအရာရာေနာက္က်ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ကို လူတန္းေစ့ဖို႔ဆိုတာ အခ်ိန္ကိုအက်ဳိးရွိရွိ သံုးႏိုင္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးစုတစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ ကြဲျပားေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ စည္းလံုး ညီညြတ္မႈကို ႀကိဳးစားပမ္းစား တည္ေဆာက္မွသာရႏိုင္မွာပါ။ အတိတ္အိပ္မက္ဆိုးႀကီး ကေန ႐ုန္းထြက္ၿပီး အနာဂတ္ကို မ်က္ျခည္ မျပတ္ဘဲ ပစၥဳပၸန္မွာ အားထုတ္ ႀကိဳးပမ္းၾကရ ပါလိမ္႔မယ္။
လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး ျဖစ္စဥ္ထဲ လူထု ပါဝင္မႈက အားရစရာ မရွိ လွေသးဘူးလို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာခြင့္ျပဳပါ။ လူထုက အခုထက္ ပိုၿပီးဝင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အေျခအေနေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆိုးေနပါေစ၊ လူထုက ကိုယ့္တာဝန္ ကိုယ္ေက်ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကေစ လိုပါတယ္။
အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈေတြကိုလက္ညႇိဳးထိုးၿပီး အဲဒါေတြေၾကာင့္ လုပ္လည္းမထူးပါဘူးလို႔ ေဘးဖယ္ မေနၾကပါနဲ႔။ ျခစားမႈေတြပေပ်ာက္ေအာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္ၾကရမွာပါ။ ငါးႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္နဲ႔ ေျပလည္မယ့္ ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေသခ်ာတာကေတာ့ လူထုမပါရင္ဘယ္ေတာ့မွေျပလည္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ခ်င္း စီက တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဝုိင္းလုပ္ ၾကရပါလိမ့္မယ္။ အျမင္မေတာ္တာေတြ႔ရင္ စာေရးၿပီးအစိုးရဆီပို႔ရင္ ဒါဟာ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ရာ ေရာက္ပါတယ္။
တိုင္လည္းအလကားပဲလို႔ မယူဆေစခ်င္ပါဘူး။ အစိုးရကိုယ္တိုင္ကအက်င့္ပ်က္ျခစားမႈကို တိုက္ဖ်က္လိုတဲ့ စိတ္ဆႏၵ ရွိေနပါၿပီ။လူထုပါရင္ ျမန္သြားပါလိမ့္မယ္။
ဘတ္စ္ကားစီးလို႔ စပယ္ယာက မတရားေဟာက္ရင္ ၿငိမ္မခံပါနဲ႔။ လူေတြက်ပ္သပ္ေနေအာင္တင္ရင္လည္း ခရီးသည္ကေျပာခြင့္ ရွိပါတယ္။ ေျပာဖို႔တာဝန္ရွိပါတယ္။ အားလံုးကေနသာသလိုေနတာ က်င့္သားရေန ေတာ့ အခုျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြလုပ္မွ အေျခအေနေတြကပိုဆိုးလာတာေတြ႔ရပါတယ္။ ကားေပၚမွာ တိုင္ လို႔ရတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ေရးထားေပမယ့္ ဘယ္သူကမွ ဘယ္တုန္းက မွ ဖုန္းဆက္တိုင္တာ မႀကံဳဖူးပါဘူး။ တိုင္လို႔လည္း အလကားပါပဲ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေနၿမဲတိုင္းေန ခံၿမဲတိုင္း ခံေနၾကတာပါပဲ။ မခံရင္ မလုပ္ရဲပါဘူး။ ျပန္ေဟာက္ရင္ စပယ္ယာေတြက ၿငိမ္သြားတာ မ်ားပါတယ္။ ခံေနရင္လည္း ပိုလုပ္တတ္တာ အားလံုး အသိပါ။ အမွန္တရား မွန္း သိလို႔ ေျပာသင့္ ေျပာထိုက္တာကို ေျပာရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေျပာတာလည္း လူ႔အဖြဲအစည္း အတြက္ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္တာပဲ ဆိုတာ နားလည္ဖို႔လိုပါတယ္။ ေျပာရမယ့္ ဟာကို ျပႆနာ ကင္းေအာင္ဆိုၿပီး မေျပာဘဲ ေနတာဟာလည္း တာဝန္ ပ်က္ကြက္တာ ဆိုတာ သိဖို႔လိုပါတယ္။ အားလံုး ဝိုင္းမျပဳျပင္ဘဲနဲ႔ ေတာ့ အစိုးရခ်ည္းပဲ ဘယ္လိုမွ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လို႔ မရတာ ေသခ်ာပါတယ္။ အလြန္အကြၽံ ပ်က္စီးေနတဲ့ တိုင္းျပည္ကို အစိုးရက ပဲ အေကာင္းပကတိ ျဖစ္ေအာင္ မျပင္ႏုိင္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး ပါတီေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ကပဲ အေကာင္းပကတိ ျဖစ္ေအာင္ မျပင္ႏိုင္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ တျခားတိုင္းျပည္က အကူအညီေတြ သက္သက္ နဲ႔လည္း အေကာင္းပကတိ ျဖစ္ေအာင္ မျပင္ႏိုင္တာ ေသခ်ာပါတယ္။

ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးေတြ ေရြးေတာ့လည္း အိမ္ေထာင္ဦးစီး ေတြ အားလံုး စံုစံုညီညီ သြားၿပီး မဲေပးတဲ့ ရပ္ကြက္ရယ္လို႔ မၾကားမိ ပါဘူး။ ဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အရင္ေခတ္ အဆက္ဆက္က ဘယ္လိုပဲ မဲေပးေပး အလကားပဲ ၊ သူတို႔တင္ခ်င္တဲ့သူ တင္တာပဲ ဆိုတဲ့ အသိက စြဲေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ျပႆနာေတြ ေပၚလို႔အသံ ေတြ ထြက္လာပါတယ္။ အားလံုးက မဲေပးဖို႔ သြားၾကမယ္ဆိုရင္ မဟုတ္တာ လုပ္ခ်င္ရင္ေတာင္ လုပ္လို႔ မရပါဘူး။ ေၾကာက္တာရယ္ ျပႆနာ မျဖစ္ခ်င္တာရယ္၊ အေၾကာင္း မထူးပါဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆ ရယ္ေၾကာင့္ မဟုတ္တာ လုပ္ခ်င္တဲ့ လူေတြက အခြင့္အေရး ရသြားတတ္တဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။

အေသးအဖြဲလို႔ ထင္ရေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးအရ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥေတြမွာ လူထုက ပါဝင္ ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ပ်က္ကြက္ ေနၾကဦးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မဟုတ္တာ လုပ္ခ်င္တဲ့ လူေတြကပဲ ဆက္လက္ မင္းမူ ေနပါလိမ့္ဦးမယ္။

ကန္စြန္းရြက္ စိုက္တဲ့သူက ကန္စြန္းရြက္ တစ္စီးကို ၅၀က်ပ္ ေလာက္ပဲရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဈးထဲမွာ လက္လီဝယ္ရတဲ့ ေဈးက (လမ္းစရိတ္ ကိုအေၾကာင္းျပၿပီး) ၂၅၀ က်ပ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ လမ္းစရိတ္ကလည္း လိုတာထက္ ပိုေဈးမ်ားေနတာလည္း အမွန္ပါ။ ဒါက အစိုးရမွာ လံုးလံုးလ်ားလ်ား တာဝန္ရွိပါတယ္။ (ဓါတ္ေငြ႕ေတြ အလံုအေလာက္ ေပးႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး သယ္ယူ ပို႔ေဆာင္စရိတ္ က်ေအာင္လုပ္ေပး ဖို႔တာဝန္ရွိပါတယ္။) ဒါေပမဲ့ လမ္းစရိတ္ကုန္လို႔ တင္ရမယ့္ ေဈးထက္ အမ်ားႀကီးပိုတင္ ထားတာက ေဈးသည္ေတြရဲ႕တာဝန္ လံုးလံုး ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ရက္ အိမ္သံုးစရိတ္ ထက္ အမ်ားႀကီးပိုရ ေအာင္ရွာၿပီး ေန႔တိုင္းႏွစ္လံုးထီ ထိုးေနၾကတာက လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အေပၚ မွာေရာ၊ ကိုယ့္မိသားစု အေပၚမွာပါ တာဝန္ မဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြပါ။ လူထုက ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြကို ျမန္ျမန္ရဖို႔ ကိုယ္ထမ္းေဆာင္ ရမယ့္ တာဝန္္ေတြ ကိုလည္း မွန္မွန္ကန္ကန္ ထမ္းေဆာင္ ၾကရပါလိမ့္ မယ္။ ေရွာင္သင့္တာကို ေရွာင္တာဟာလည္း တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ျခင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိရွိ နားလည္ၾကဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

လူထုက ျပဳျပင္ရမယ့္၊ ဆင္ျခင္ရမယ့္၊ အားထုတ္ရမယ့္ အေၾကာင္းျခင္းရာ ေတြက ေရးျပေျပာျပလို႔ မကုန္ႏိုင္တာေၾကာင့္ လူထုကမိမိတို႔ဘာသာ စဥ္းစား ေတြးဆၿပီးျပဳျပင္ ေဆာင္ရြက္ၾကပါလို႔ ေမတၱာ ရပ္ခံပါရေစ။ လူထုတာဝန္ေတြက အစိုးရနည္းတူ အေျမာက္ အျမားရွိ တယ္ဆိုတာ သတိခ်ပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။လူထုကသာ ကိုယ့္တာဝန္ ကိုယ္ေက်ရင္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း တစ္ရပ္လံုး တစ္မုဟုတ္ခ်င္း တိုးတက္ ေျပာင္းလဲ သြားႏိုင္ပါတယ္။(လူထုကသာစည္းကမ္းတက်နည္းလမ္းတက်နဲ႔တက္တက္ၾကြၾကြပါဝင္ ေဆာင္ရြက္ၾက မယ္၊ ျပင္သင့္တာေတြ ျပင္ၾကမယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္တိုအတြင္း ဒီမိုကေရစီ ရႏိုင္ပါတယ္။ အခုလက္ရွိ အေနအထားအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့အခ်ိန္မ်ားစြာယူရပါလိမ့္ဦးမယ္။) အစိုးရဆိုတာဘယ္ေတာ့မွ လူထု သေဘာထားဆႏၵကို လြန္ဆန္လို႔ မရပါဘူး။
လူထုကိုဆန္႔က်င္တဲ့ အစိုးရဆိုတာလည္း ယာယီအားျဖင့္သာတည္ၿမဲႏိုင္တာပါ။ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ကြယ္ေပ်ာက္သြားရတာခ်ည္းပါပဲ။ လူထုကကိုယ့္ကိုယ္စားတိုင္းျပည္ကိုစီမံခန္႔ခြဲမယ့္ သူေတြကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရွိတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ေတြမွာ မဲ႐ံုကိုအေရာက္ သြားရမယ့္ တာဝန္ရွိပါတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ေရြးခ်ယ္ ဖို႔ တာဝန္ရွိပါတယ္။လူထု ကိုယ္စားလွယ္ေတြက မဟုတ္တာလုပ္ေန ရင္လည္းရဲရဲဝံ့ဝံ့ ျပန္လည္ဖယ္ရွားဖို႔ တာဝန္ရွိပါတယ္။ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ေအာင္ဖတ္႐ႈေလ့လာဖို႔ တာဝန္ရွိပါတယ္။ အေျခခံ ဥပေဒမွာ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ေတြ ရွိပါတယ္။

အားနည္းခ်က္ေတြ အတြက္ ျပင္ရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ျပင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ တကယ္တမ္း ကေတာ့ လူထုက အဆင္သင့္ ျဖစ္တာနဲ႔ အေျခခံဥပေဒက မျပင္လို႔ မရပါဘူး။ လူထုအဆင္သင့္ မျဖစ္ရင္လည္း ျပင္ဆင္ဖို႔ ခက္ခဲပါလိမ့္မယ္။ သူမ်ား တကာက အေျခခံ ဥပေဒျပင္ ရမယ္လို႔ ေျပာဆို ေနတာနဲ႔ပဲ ကိုယ္လည္း ေရာေယာင္ၿပီး လိုက္ေျပာ ေနဖို႔ မသင့္ပါဘူး။ သိေအာင္လုပ္ဖို႔ နားလည္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ လူထု မွာ တာဝန္ရွိပါတယ္။ လူထုက ႏိုင္ငံေရးအရ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသး ဘဲ ျပင္ဆင္မယ္ ဆိုရင္လည္း အင္အားစုေတြ အၾကားစည္းလံုးမႈ ၿပိဳကြဲျပီး တိုင္းျပည္ကံၾကမၼာ သံသရာတစ္ပတ္လည္႐ံုပဲရွိပါလိမ့္မယ္။
လူထုတစ္ရပ္လံုးက အေျခခံ ဥပေဒကို နားလည္သိရွိသြားတဲ့ ေန႔၊ အမ်ိဳးသားေရး အသိအျမင္ေတြ ျပည့္စံုလာတဲ့ေန႔၊ လူထုတာဝန္ ေက်တဲ့ေန႔မွာ သက္ဆိုင္တဲ့သူေတြ အားလံုးကလည္း ျပင္ဆင္ဖို႔ သေဘာတူတဲ့ အေနအထားကို ေရာက္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

စည္းကမ္းမရွိ အမိႈက္မပစ္ဖို႔ လူတိုင္းမွာ တာဝန္ရွိပါတယ္။ ငါတစ္ေယာက္တည္း စည္းကမ္းရွိလို႔ မထူးပါဘူးဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိး ေဖ်ာက္ၾကပါ။ သူမ်ားက စည္းကမ္း ခ်ဳိးေဖာက္ေနတာ ျမင္ေတြ႔ရ ရင္လည္း တတ္စြမ္းသေလာက္ တားဆီးဖို႔ တာဝန္ရွိပါတယ္။ တရား သျဖင့္ စီးပြား ရွာေဖြၿပီး သမာအာဇီဝ နည္းလမ္းတက် အသက္ေမြး မႈျပဳဖို႔ တာဝန္ရွိပါတယ္။ မတရားသျဖင့္ စီးပြားရွာတဲ့ ဝိသမသမား ေတြကိုလည္း အားေပးအားေျမႇာက္ မလုပ္ဖို႔ တာဝန္ရွိပါတယ္။ ကုန္ ပစၥည္းတစ္ခုကို ဝယ္လိုအားမရွိရင္ မတရားေဈးႏႈန္း သတ္မွတ္ၿပီး ေရာင္းလို႔ လံုးဝမရပါဘူး။ ဝယ္သူရွိမွ ေရာင္းသူ ရွိတာပါ။ မတရား ေရာင္းရင္ မဝယ္ဘဲ ေနရမွာလည္း လူထုတာဝန္ ဆိုတာ နားလည္ရ ပါမယ္။ မတရားတာကို မခံဘူးဆိုတာ လက္ေတြက်က် က်င့္ႀကံ ၾကရပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္အတၱ အတြက္က်ေတာ့ ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေပါ့ေပါ့ ေလး စဥ္းစားေနသမွ် ကာလပတ္လံုး မတရားမႈ ေတြက ရွိေနဦးမယ္ ဆိုတာ သတိျပဳၾကဖို႔ လိုပါတယ္။

လူထုဆိုတဲ႔အထဲမွာ အစိုးရ ဝန္ထမ္းမ်ားလည္း ပါဝင္တယ္ ဆိုတာ အထူးေျပာဖို႔ လိုမယ္မထင္ပါ။ အစိုးရက ေျပာင္းေနေပမယ့္ မေျပာင္းခ်င္တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြက အမ်ားစု ျဖစ္ေနေသးတယ္ဆိုတာ လည္း စိတ္မသက္သာစရာအေၾကာင္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္က်ဳိးပဲရွာခ်င္ေသးတယ္၊ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓါတ္ ဆိုတာကို ရယ္စရာလို႔ပဲ သေဘာထားေနေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အစိုးရက အေကာင္အထည္ ေဖၚဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာေတြသဲထဲေရသြန္ျဖစ္ကုန္ပါလိမ့္မယ္။ေနာက္တစ္ေခတ္မွာ လူလုပ္မယ့္မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ အတြက္ အခုလူလုပ္ေနတဲ့မ်ဳိးဆက္ကအနစ္နာခံဖို႔လိုပါတယ္။ အေျခခံေကာင္း ေတြကို တည္ေဆာက္ေပးဖို႔လိုပါတယ္။ ငါ့သားငါ့သမီးေတြကို အထုပ္ ႀကီးႀကီးေပးခဲ႔ရင္စိတ္ခ်ရျပီဆိုတ့ဲ ခပ္တိမ္တိမ္အေတြးအေခၚေတြ စြန္႔လႊတ္ျပီး လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုလံုးေကာင္းေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့မွဆင္းရဲသည္ျဖစ္ေစ၊ခ်မ္းသာသည္ျဖစ္ေစအာမခံခ်က္ရွိမယ့္ ဘဝေတြကိုပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ မယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားေတြ လူတိုင္းမွာကိန္းဝပ္လာမွသာ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

လူထုဆိုတဲ႔ စကားရပ္ထဲမွာ သန္း ၆၀ စလံုး အက်ဳံးဝင္ပါတယ္။ ခရီးသည္ကတားလိုက္ရင္ ကားခကို က်သင့္တာထက္ အမ်ားႀကီးပိုေျပာၿပီး တန္ရာတန္ေၾကး ေဈးဆစ္ရင္ခရီးသည္ကို စကားေတာင္ ျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ ေမာင္းထြက္သြားတတ္တဲ့ တကၠစီသမားေတြလည္း အက်ဳံးဝင္ပါတယ္။ တကၠစီ မီတာေတြ သံုးရမယ္ဆိုတဲ့ အမိန္႔ထုတ္ၿပီး အမိန္႔ အတိုင္း ထိထိေရာက္ေရာက္ မလုပ္ႏိုင္ဘဲ စည္းကမ္း ဥပေဒေတြကို မျပင္ဘဲ ထားတဲ့ သက္ဆိုင္ရာ လူႀကီးမင္းလည္း အက်ဳံးဝင္ ပါတယ္။ ႏွစ္လံုးထီ တြက္ၿပီး အခ်ိန္ကုန္ စိတ္ေလေနတဲ့ ႏွစ္လံုးထီ ထိုးၿပီး တစ္ေန႔တစ္ျခား လံုး ပါးပါးေနတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြလည္း အက်ံဳးဝင္ ပါတယ္။
ရဲကို လိုင္းေၾကးေပးၿပီး ေပၚေပၚထင္ထင္ ေရာင္းေနတဲ့ ႏွစ္လံုးထီဒိုင္ ေတြလည္း အက်ဳံးဝင္ပါတယ္။ လိုင္းေၾကးယူၿပီး မဖမ္းမဆီးဘဲ အမ်ဳိးသားအက်ိဳးစီးပြားကိုပါထိခိုက္တဲ့အထိ မသိက်ဳိးကြၽံ ျပဳေနတဲ့ ရဲအရာရွိ မ်ားလည္းအက်ဳံးဝင္ပါတယ္။အမ်ားျပည္သူပိုင္တဲ့ကတၱရာလမ္းမေပၚကြန္ကရစ္လမ္းမေပၚ ကြမ္းတံေတြးကို အားမနာတမ္းတဗ်စ္ဗ်စ္ေထြးတဲ့လူေတြနဲ႔အဲဒီသူေတြကိုထိထိေရာက္ေရာက္အေရးမယူတဲ႔ႏိုင္ငံ့ဝန္ထမ္း ေတြလည္းအက်ဳံးဝင္ပါတယ္။

လူထုတာဝန္ေတြက ဘယ္ေလာက္မ်ားၿပီး ဘယ္ေလာက္အေျခခံက်တယ္ ဆိုတာ ခုေလာက္ဆို ေတာ္ေတာ္ေလးရိပ္စားမိေလာက္ပါၿပီ။အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓါတ္နည္းနည္းေမြးလိုက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္လြယ္လြယ္ ေလးနဲ႔လည္း လိုက္နာေဆာင္ရြက္လို႔ ရႏိုင္တာေတြပါ။
အေျခခံကမွစမျပင္ႏိုင္ရင္ ဘာမွတိုးတက္ျဖစ္ထြန္းလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူထုကခုလိုပဲဆက္ၿပီး ေနသာသလိုေနမယ္၊ ျပဳျပင္ရမွာေတြကို မျပဳျပင္ၾကဘဲ မသိက်ဳိးကြၽံ ျပဳေနမယ္ဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီ နဲ႔လည္း ေဝးေနပါလိမ့္ဦးမယ္။ လူထုမေျပာင္းႏိုင္ရင္ အစိုးရေျပာင္းတိုင္းလည္း တိုင္းျပည္မေျပာင္းႏိုင္ပါဘူး။ တိုင္းျပည္မေကာင္းႏိုင္ပါဘူး။ လူထုကသာတကယ္ေျပာင္းပါ၊ တိုင္းျပည္ေသခ်ာေပါက္ ေျပာင္းပါ လိမ့္မယ္။ တိုင္းျပည္ေသခ်ာေပါက္ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္။
ပိုက္တင္
Ref:thevoicemyanmar

ပါဝါႏွင္႔ ကာလာ

တကယ္ေတာ့ ဒီေခါင္းစဥ္ပါ စကားလံုးမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ မသံုးခ်င္ပါဘူး။ ျမန္မာစာကို ျမန္မာစကားလံုး စစ္စစ္မ်ားနဲ႔သာ ကြၽန္ေတာ္ ေရးသား လိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေခတ္ေပၚ စကားလံုး၊ အမ်ား နားလည္လြယ္တဲ့ စကားလံုးေတြ ျဖစ္ေနလို႔ အဂၤလိပ္အသံနဲ႔ ဖလွယ္ထားတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ပဲ ေခါင္းစဥ္ တပ္လိုက္ရပါတယ္။
ပါဝါဆုိတာ ေဆးသၾကား တစ္မ်ဳိးကို ဆိုလိုပါတယ္။ အစား အေသာက္ေတြကို ပိုစားေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္စြမ္း ရွိတဲ့ ဓာတု ပစၥည္းကို အမ်ားက ေခၚေနၾကတဲ့ စကားလံုးပါ။ အခ်ဳိမႈန္႔နဲ႔ ေဆးသၾကား ဆိုတဲ့ ဓာတုပစၥည္းေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ သံုးစြဲလာတာ ၾကာပါၿပီ။ အခုေခတ္မွာ ထပ္တိုးလာတာက ပါဝါသၾကား ဆိုတာပါ။ ဟင္းခ်က္တဲ့အခါမွာ ထည့္သံုးေလ့ မရွိပါဘူး။ သေရစာအျဖစ္၊ ဟင္းခတ္အျဖစ္ သံုးတဲ့ စားေသာက္ကုန္ေတြမွာ ထည့္သံုးေလ့ ရွိပါတယ္။

ကာလာဆိုတာ စားေသာက္ကုန္ အမ်ဳိးမ်ဳိးမွာ ထည့္တဲ့ ဆိုးေဆး အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ဆိုလိုပါတယ္။ စားေသာက္ကုန္ အားလံုးလိုလို မွာ ကာလာမပါတာ မရွိသေလာက္ကို ရွားပါတယ္။ လူေတြအတြက္ အႏၲရာယ္ မရွိႏိုင္တာေတြ ပါသလို လူ႔က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္ေစႏိုင္တဲ့ အထည္ဆိုးေဆးေတြကိုလည္း သံုးေနၾကပါတယ္။

သက္ဆိုင္ရာ တာဝန္ရွိတဲ့ ဌာနေတြက စစ္ေဆးၿပီး အႏၲရာယ္ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ ဓာတု ပစၥည္းပါ စားေသာက္ကုန္ေတြရဲ႕ တံဆိပ္အမွတ္ အသားေတြကို မၾကာခဏထုတ္ျပန္ေပးေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပါဝါနဲ႔ ကာလာသံုးစြဲမႈေတြက ေလ်ာ့မသြားပါဘူး။ ဘယ္အထိေတာင္ က်ယ္ျပန္႔ေနသလဲဆိုရင္ လမ္းေဘးအေၾကာ္ဆိုင္ ေတြအထိပါပဲ။ တစ္ခါေတာ့ အေၾကာ္ဆိုင္မွာေရာင္းတဲ့ ငွက္ေပ်ာသီး ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ဆိုတာ စားမိပါတယ္။ အေၾကာ္ထဲက ငွက္ေပ်ာသီး ဟာ ခ်ဳိသင့္တာထက္ ပိုခ်ဳိေနပါတယ္။ ပါဝါထည့္ထားတာ ေသခ်ာ ေနပါၿပီ။

ပါဝါနဲ႔ ကာလာ အျပင္ အနံ႔အတု အမ်ဳိးမ်ဳိးကလည္း ရွိေနေသး တယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိမ်ားလဲ ဆိုရင္ ပလာတာေၾကာ္ေရာင္းတဲ့သူ ေတာင္မွ ေထာပတ္နဲ႔ ေၾကာ္ထားတယ္ ထင္ရေအာင္လို႔ ေထာပတ္ အနံ႔ထြက္တဲ့ ဓာတုပစၥည္းကို ပလာတာေၾကာ္ရာမွာ သံုးၾကတယ္။ ပါဝါေရာ၊ ကာလာေရာ၊ ေမႊးရနံ႔အတု အမ်ဳိးမ်ဳိးေရာဟာ ဓာတုပစၥည္းေတြ ျဖစ္ေလေတာ့ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းနဲ႔ လူကို အႏၲရာယ္ေပးမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒါကိုသိလို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ က ႀကီးၾကပ္စစ္ေဆး တားဆီးတာေတြ လုပ္ေနေပမယ့္ သံုးစြဲမႈ၊ ထုတ္လုပ္မႈေတြ ေလ်ာ့မသြားတာဟာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။

ထုတ္လုပ္သူနဲ႔ ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကား သူကုန္သည္ ပြဲစား ေတြဆိုတာ စားသံုးသူ ဝယ္ယူမယ့္ စားေသာက္ကုန္မ်ားကိုသာ ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ် မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ စားသံုးသူက ပါဝါကို ေတာင္းေနတယ္။ ကာလာကို ေတာင္းေနတယ္၊ အဲဒါေတြ မေကာင္းပါဘူး၊ က်န္းမာေရး ထိခိုက္ႏိုင္တယ္လို႔ ထုတ္လုပ္သူက ေျပာပါ့မလား။ ေရာင္းခ်သူက ေျပာပါ့မလား။

ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ထုတ္လုပ္သူရဲ႕ ကုန္စည္ကို ဝယ္သူရွိမွ ထုတ္လုပ္သူ ရပ္တည္ႏိုင္မယ္။ ေရာင္းခ်သူ ရဲ႕ ကုန္စည္ကို ဝယ္သူရွိမွ ေရာင္းခ်သူ စီးပြားျဖစ္မယ္။ စားသံုးသူေတြ အႏၲရာယ္ျဖစ္ႏိုင္မယ့္ ပစၥည္းကို မထုတ္လုပ္စတမ္း၊ မေရာင္းခ် စတမ္း၊ မိမိစီးပြားေရးကို ေရွ႕တန္း မတင္ဘဲ စားသံုးသူရဲ႕ က်န္းမာေရး ကိုပဲ ဦးစားေပးမယ္ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥ တစ္ရပ္ပါ။

စားသံုးသူ အမ်ားစုရဲ႕ အေျခအေနကို ေလ့လာ တီးေခါက္ၾကည့္ ေတာ့ အာဟာရျဖစ္ဖို႔ထက္ လွ်ာစြဲဖို႔ကိုပဲ ဦးစားေပးၾကတယ္။ လွ်ာတစ္ခုတည္းနဲ႔ စားတာလည္းမဟုတ္ျပန္ဘူး။ မ်က္စိနဲ႔လည္း စားတယ္။ ႏွာေခါင္းနဲ႔လည္းစားတယ္။ စားစရာတစ္ခုကို ပါးစပ္ထဲ မထည့္ခင္ အေရာင္လည္းေရြးတယ္၊ အနံ႔လည္းေရြးတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဓာတုပစၥည္း ကြၽမ္းက်င္သူေတြက အရသာအတုေတြသာမက ေတာ့ဘဲ အေရာင္အတုေရာ၊ အနံ႔အတုေရာ ဖန္တီးၾကပါေတာ့တယ္။ က်န္းမာ ေရးအတြက္ ဆိုးက်ဳိးေတြ လာၿပီေပါ့။

အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြဟာ မိမိရဲ႕ အာသာဆႏၵကို မထိန္း သိမ္းႏိုင္ဘူး။ လူငယ္ေတြလို႔သာ ဆိုရေပမယ့္ လူႀကီးေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း ပါတယ္။ မိမိလွ်ာက ေတာင့္တလာတဲ့ ဆႏၵကို မလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ က်န္းမာေရးကို သူမစဥ္းစား ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ စားသံုးသူေတြကို အုပ္စုသံုးစု ခြဲႏိုင္ပါတယ္။ ပထမ အုပ္စုက က်န္းမာေရး ဗဟုသုတ အားနည္းသူေတြပါ။ ဘယ္အစားအေသာက္က လူေတြကို ဘယ္လို ဒုကၡေပးမယ္ဆိုတာ သူတို႔ မသိၾက ဘူး။ ပါဝါေတြ၊ ကာလာေတြ၊ အနံ႔အတုေတြ အေၾကာင္းလည္း သူတို႔ သိပ္မသိၾကဘူး။ စိတ္လည္း မဝင္စားဘူး။ အႏၲရာယ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ လို႔လည္း မေတြးမိဘူး။

ဒုတိယအုပ္စုကေတာ့ က်န္းမာေရး ဗဟုသုတရွိတယ္။ ေခတ္ပညာတတ္ေတြလည္း ပါတယ္။ ေဆး႐ံုေဆးခန္းေတြမွာ ေရာဂါ ေပါင္းစံုကို ေန႔စဥ္ ေတြ႔ျမင္ေနရတဲ့ က်န္းမာေရး ဝန္ထမ္းေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ ပါဝါေတြ၊ ကာလာေတြဆိုတာ က်န္းမာေရး ထိခိုက္ေစႏိုင္တယ္ဆိုတာ သူတို႔သိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာင္ခါလာေနာင္ခါေဈး ျဖစ္ကာမွျဖစ္ေရာ၊ လွ်ာမေတြ႔တာေတာ့ မစားခ်င္ဘူးတဲ့။ သူတို႔က ေတာ့ အသက္ထက္ အရသာကို ပိုမက္သူေတြ။ ေရာဂါ ေဝဒနာခံစား ရမွာ မေၾကာက္ဘူး ဆိုသူေတြ။

ပါဝါေတြ၊ ကာလာေတြေၾကာင့္ က်န္းမာေရး ထိခိုက္မွာ စိုးရိမ္ တယ္။ မစားရဲဘူး၊ မစားခ်င္ဘူး ဆိုသူ တတိယ အုပ္စုေတြကေတာ့ နည္းနည္းပဲ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပါဝါ၊ ကာလာ မပါတာကို သူတို႔ ဘယ္မွာ ဝယ္ရမလဲ။ ဘယ္မွာစားရမလဲ။ တခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံႀကီးေတြမွာ ေတာ့ သဘာဝ ေျမၾသဇာသာ သံုးတဲ့၊ ဓာတုပိုးသတ္ေဆး သံုးမထားဘူး ဆိုတဲ့ သဘာဝ အသီးအႏွံ (Organic) ေတြ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ရွိေနတယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ေဈးလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီး သတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆီမွာလည္း ေအာ္ဂဲနစ္ဆိုတာ ၾကားေတာ့ၾကားေနရ တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဈးကြက္မွာေတာ့ မေတြ႔ရေသးဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိတဲ့ အေနအထားမွာ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ ဆင္ဆင္ ျခင္ျခင္ စားေနၾကရပါတယ္။

ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ အေနနဲ႔ ထုတ္လုပ္သူ၊ ေရာင္းခ်သူေတြကို စည္းကမ္း ဥပေဒေတြ ထုတ္ၿပီး ဘယ္လိုပဲ ႀကီးၾကပ္ႀကီးၾကပ္ ပါဝါ ၊ ကာလာေတြ ေလ်ာ့သြားဖို႔ ခဲယဥ္းတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ႀကီးမားလွတဲ့ စားသံုးသူထုႀကီးက ေတာင္းဆိုေနတယ္ေလ။ ဖမ္းတုန္းခဏ၊ စစ္တုန္း ခဏေတာ့ ေရွာင္ေနလိုက္မယ္၊ ေလွ်ာ့ထား လိုက္မယ္။ တာဝန္ရွိသူေတြကေရာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ၊ ဘယ္ေလာက္စိပ္စိပ္ စစ္ေဆးႏိုင္မွာလဲ။ စားသံုးသူ ကာကြယ္ေရးအသင္း အဖြဲ႕ေတြဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ သိပ္မပီျပင္ လွေသးဘူး။ ပီျပင္ လာတယ္ပဲထားဦး။ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ စားသံုးသူ လူအုပ္ႀကီးက ေတာင္းဆိုေနတယ္ ဆိုရင္ ထုတ္လုပ္သူ၊ ေရာင္းခ်သူမ်ား အေနနဲ႔ စီးပြားအပ်က္ခံၿပီး ပါဝါ၊ ကာလာေတြကို ပစ္ပယ္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ ပါဘူး။

စားသံုးသူ အမ်ားစုႀကီးက ကိုယ္တိုင္ သေဘာေပါက္ၿပီး ေရွာင္ရွားလာမယ္၊ ျငင္းပယ္လာမယ္ ဆိုပါမွ ပါဝါ၊ ကာလာေတြ တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့က်သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဝယ္သူမရွိရင္ ေရာင္းသူ မရွိႏိုင္ဘူး။ ေရာင္းသူမရွိရင္ ထုတ္လုပ္သူ မရွိႏိုင္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ဆိုခ်င္တာက ဥပေဒ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းမ်ား အတိုင္း ဖမ္းဆီး အေရးယူမႈကိုလည္း တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ျပဳလုပ္ရ မယ္။ တစ္ဖက္မွာလည္း ပညာေပး လုပ္ငန္းေတြကို က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ ျပဳလုပ္ရမယ္။ စားသံုးသူ ကာကြယ္ေရး အဖြဲ႕ေတြကလည္း ပညာေပးလုပ္ငန္းေတြမွာ တစ္တပ္တစ္အား ပူးေပါင္းပါဝင္ရမယ္။

က်န္းမာေရးကို အႏၲရာယ္ေပးမယ့္ အစားအေသာက္ေတြ ေလ်ာ့နည္း ပေပ်ာက္ဖို႔ ဆိုရာမွာ ဖမ္းတာဆီးတာ အေရးယူတာ ရွိရ မွာျဖစ္ေပမယ့္ စားသံုးသူေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးဗဟုသုတၾကြယ္ဝလာ ျခင္းကသာ ပိုမို ထိေရာက္တဲ့ တြန္းအား ျဖစ္မွာပါလို႔ ယူဆမိေၾကာင္းပါ။
(ကိုယ့္အသက္ထက္ အရသာကို ပိုမက္သူမ်ားကေတာ့ စားလိုရာ စားၾကပါေတာ့ခင္ဗ်ား။)
ေအာင္ (ေလာင္းလံုး)
Ref:thevoicemyanmar

Friday, 25 January 2013

ျပည္ေတာ္ျပန္သင့္ၿပီလား?

ဒါေတြဖတ္ၿပီးမွေရႊေတြျပည္ေတာ္ျပန္က်ပါလို႔ေျပာခ်င္ပါတယ္  ...
အမွန္တကယ္ေရႊေတြ ျပည္ေတာ္ျပန္သင့္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီလား? အခ်ိန္မေရာက္ေသးပါဘူးလို႔ဘဲ ေျပာရမွာဘဲ! မီးႏွင့္လိုင္းကားေတြဘာမွထူးမလာေသးပါဘူး၊ ဖုန္းေစ်းေတြ၊ကားေစ်းက်လာတာဘဲ ရွိပါ ေသးတယ္၊အခုေတာင္ကားေတြမ်ားလာၿပီး ကားလမ္းၾကပ္လို႔ရံုးတက္ရံုးဆင္းအခ်ိန္ေတြ ပိုေပးေနရတဲဲ့ ဒုကၡေရာက္ေနရၿပီေလ!ကဲ! သင္တကယ္ျပန္ဖို႔စဥ္းစားေနၿပီရင္ ျပန္ၿပီးျမန္မာျပည္ေသခ်ာေလ့လာၾကည့္ ပါအံုးေနာ္! ရမဲ့လစာေတြကေကာ ဒီကနီးပါးရႏိုင္ပါမလား? အိမ္တအိမ္အတြက္ လူေနမႈစရိတ္ေတြက ဒီက အေနအထားႏွင့္ အတူတူနည္းပါးရွိေနၿပီး ၀င္ေငြကကြာေနျခားေနရင္ အဆင္မေျပႏုိင္ပါဘူး!ျမိဳ႕ျပင္က တန္ဖိုးနဲအိမ္ခန္းေစ်းကဘဲသိန္း၁၅၀ ဆိုရင္ေတာ့ သာမန္လူတန္းစားေတြအတြက္ေတာ့ အဆင္မေျပႏိုင္ ေသးပါဘူးလို႕ေျပာရင္းႏွင့္ဘဲ.....


• ႏိုင္ငံအတြက္ ႏိုင္ငံျခားေငြရွာေဖြျခင္းအေၾကာင္း


FDI- Foreign Investment ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဆိုရင္ လူပိန္းအေတြးအရ သူေဌးႏိုင္ငံေတြက ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြဆီ လာေရာက္ရင္း ႏွီးျမႇဳပ္ႏွံတယ္လို႔ ထင္မိမယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာ့ထိပ္တန္း ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံမႈ အမ်ားဆံုးရတဲ့ႏိုင္ငံဟာ သူေဌးႏိုင္ငံေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ဟာ Top ေနရာကိုယူထားပါတယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္နွံမႈဆိုတာမရွိရင္ အဲဒီႏိုင္ငံေတာ့ မလြယ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာရပါမယ္။ ကမၻာ့အခ်မ္းသာဆံုးဆိုတဲ့ အေမရိကန္ကို ႏိုင္ငံျခားကကုမၸဏီမ်ား လာေရာက္ရင္းႏွီးဆံုးေနဆဲပါတယ္။ ၀ီကီမွာၾကည့္တဲ့အခါ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ အမ်ားဆံုးရတဲ့ နံပါတ္အစဥ္လိုက္ႏိုင္ငံမ်ားဟာ အေမရိကန္၊ ျပင္သစ္၊ အဂၤလိပ္၊ ဂ်ာမဏီ၊ ေဟာင္ေကာင္ (တ႐ုတ္ ျပည္ တိုက္႐ိုက္မလာလိုသူမ်ား ေဟာင္ေကာင္မွတဆင့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံပါတယ္)၊ ဘယ္လ္ဂ်ီယံ၊ နယ္သာလန္၊ စပိန္၊ တ႐ုတ္ ..စသည္ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။ စင္ကာပူက အဆင့္ ၁၇ မွာရွိၿပီး၊ ဂ်ပန္က အဆင့္ ၂၀၊ ထိုင္းႏီုင္ငံ အဆင့္ ၂၈၊ ေတာင္ကိုးရီးယား အဆင့္ ၂၉၊ အင္ဒိုနီးရွား အဆင့္ ၄၁၊ ဗီယက္နမ္ အဆင့္ ၄၃ ရွိၾကပါတယ္။>>List of countries by received FDI
မိမိေငြကို ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံဖို႔ဆိုေတာ့ ဥပေဒစိုးမိုးတဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာပဲ ရင္းႏွီးမွာပါ။ အာဏာရွိတိုင္း အႏိုင္က်င့္၊ အာဏာအလြဲသံုးတဲ့ အာဏာရွင္ ႏိုင္ငံေတြ၊ ပါးစပ္ဥပေဒေတြနဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ႏိုင္ငံမ်ားမွာ ဘယ္သူကမွ လာေရာက္ရင္းႏွီးမွာမဟုတ္ပါဘူ။ ဒါေၾကာင့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးဟာ ျမန္မာ အစိုးရရဲ့ အဓိကတာ၀န္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္...

ကိုးရီးယား၊ စင္ကာပူတို႔ အႏွစ္ ၄၀ အတြင္း ကမၻာ့ထိပ္တန္းေရာက္သြားတာ သယံဇာတေၾကာင့္မဟုတ္ပါ။ Human Resource ေၾကာင့္ျဖစ္ ပါတယ္။ စိတ္ေနစိတ္ထားေျပာင္းလဲဖို႔သာ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ စင္ကာပူလိုပဲ ျမန္မာျပည္က လွ်ပ္စစ္လံုေလာက္စြာ ထုတ္ႏိုင္ရင္ လည္း ၀င္ေငြမရွိရင္ သံုးစြဲႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ (data are from CIA Factbook)

 

စီမံကိန္းအမည္သာရွိၿပီး လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္သည့္ လုပ္ငန္းနည္းပါးသည့္ အတြက္ အုတ္သဲေက်ာက္မ်ား အေရာင္းအ၀ယ္ေအးၿပီး ေစ်းႏႈန္းက်ဆင္း  

စီမံကိန္းအမည္သာရွိၿပီး လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္သည့္ လုပ္ငန္းနည္းပါးသည့္အတြက္ အုတ္သဲေက်ာက္မ်ား အေရာင္းအ၀ယ္ေအးၿပီး ေစ်းႏႈန္းမ်ားပါ က်ဆင္းလ်က္ရွိေၾကာင္း ေစ်းကြက္အတြင္းမွ စံုစမ္းသိရွိရသည္။
ယခုႏွစ္အတြင္း၌ တည္ေဆာက္ေရးစီမံကိန္းေပါင္း မ်ားစြာကုိ လ်ာထားထားႏုိင္ေသာ္လည္း အမွန္တကယ္ စတင္တည္ေဆာက္မည့္ ကာလမွာ လိုေနေသးေၾကာင္း သိရသည္။
ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာလႏွင့္ ဇန္န၀ါရီလတို႔မွာ အုတ္ထြက္သည့္အခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး အေရာင္းအ၀ယ္ သြက္ေလ့ရွိေသာ္လည္း ယခုႏွစ္တြင္မူ အေရာင္းအ၀ယ္ ပါးလ်က္ရွိေၾကာင္း၊ သဲႏွင့္ ေက်ာက္စရစ္ ၀ယ္လို အားမွာလည္း ယခင္ႏွစ္မ်ားႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ပါက သိသာစြာ ေလ်ာ့က်သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
ယခုလက္ရွိ အုတ္သဲေက်ာက္ ေရာင္း၀ယ္မႈအေျခအေနႏွင့္ ပတ္သက္၍ မဂၤလာေတာင္ညႊန္႔ၿမိဳ႕နယ္ရွိ အုတ္သဲေက်ာက္ ေရာင္း၀ယ္ေရး ဆိုင္ပုိင္ရွင္ျဖစ္သူ တစ္ဦးက "မႏွစ္ကေတာင္ ဒီႏွစ္ထက္ပုိၿပီးေတာ့ ေရာင္းအားေကာင္းေသးတယ္။ ဒီႏွစ္မွာ ေဆာက္လုပ္ေရး ကန္ထ႐ိုက္ေတြကလည္း ၀ယ္တာနည္းလာၿပီး လူေနအိမ္ေတြက အေသးစားျပင္ဆင္မႈအတြက္ လုိအပ္တာေလာက္ကုိပဲ လက္လီ၀ယ္ၾကတာ မ်ားတယ္။ ကန္ထ႐ိုက္သမားေတြကလညး္ အခုေနာက္ပုိင္း ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြ ပါးေနၿပီး သိပ္မေဆာက္ၾကရေတာ့ အရင္ယူထားတဲ့ ပစၥည္းအတြက္ေတာင္ ေငြအေက်အလည္ မေပးေခ်ႏိုင္တာမ်ဳိးေတြ ရွိတယ္" ဟု ေျပာျပခဲ့သည္။
ေစ်းကြက္အတြင္းသုိ႔ ဆားတလင္း၊ ပဲခူး၊ တိုက္ႀကီး၊ သီလ၀ါႏွင့္ ပင္လယ္၀တို႔မွ အုတ္၊ သဲ၊ ေက်ာက္မ်ား
၀င္ေရာက္မႈမ်ားၿပီး ယခုႏွစ္ ၀င္ေရာက္မႈမွာ ပံုမွန္အတိုင္းရွိေၾကာင္း သိရသည္။
အုတ္ေစ်းႏႈန္းမ်ားမွာ ယခင္ႏွစ္က ကုန္းအုတ္တစ္လုံးလွ်င္ အျမင့္ဆံုး ၁၀၅ က်ပ္အထိ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ယခုႏွစ္တြင္မူ အုတ္တစ္လုံးလွ်င္ ၈၈ က်ပ္မွ ၉၀ က်ပ္၀န္းက်င္သာ ရွိေနေၾကာင္း၊ သဲေစ်းႏႈန္းမွာ ယခုႏွစ္တြင္ တစ္က်င္းလွ်င္ ၆၀၀၀ က်ပ္ျဖင့္ ပံုမွန္အတိုင္းရွိေနေၾကာင္း၊ ေက်ာက္စရစ္မွာ တစ္က်င္းလွ်င္ ယခင္ႏွစ္က က်ပ္ ၅၅၀၀၀ က်ပ္အထိ ရွိေသာ္လည္း ယခုႏွစ္တြင္ ၃၈၀၀၀ က်ပ္၀န္းက်င္ ရွိေၾကာင္းသိရ သည္။
အုတ္ႏွင့္သဲေစ်းႏႈန္းမ်ားမွာ ေျပာင္းလဲမႈနည္းေသာ္လည္း ေက်ာက္စရစ္ေစ်းမွာမူ ဧၿပီလသုိ႔ေရာက္လွ်င္ သိသာစြာ တက္ေလ့ရွိၿပီး မိုးရာသီတြင္ ျပန္လည္က်ဆင္းေလ့ ရွိေၾကာင္း၊ ဘိလပ္ေျမေစ်းႏႈန္းမွာမူ ပံုမွန္အတိုင္းရွိေနေၾကာင္း သိရသည္။
ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား အေနျဖင့္ ကုန္းအုတ္ကုိ အမ်ားဆံုး အသံုးျပဳၿပီး ၇၄၇ တံဆိပ္ အုတ္အမ်ဳိးအစားႏွင့္ KBZ တံဆိပ္ အုတ္အမ်ဳိးအစားကုိ အ၀ယ္မ်ားေၾကာင္း၊ ကြန္ကရစ္အုတ္မွာမူ ေဆာက္လုပ္ရာတြင္ လ်င္ျမန္မႈရွိေသာ္လည္း ေရရွည္ခုိင္ခန္႔မႈ မရွိသျဖင့္ အသံုးျပဳမႈနည္းေၾကာင္း သိရသည္။
Ref:elevennews
 
 

အလုပ္အကိုင္သစ္မ်ား ဖန္တီးမည့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ အေရးတႀကီးလို

ေက်းလက္စီးပြားေရး မဖြံ႕ျဖိဳးလွ်င္ ႏိုင္ငံ့စီးပြား မတိုးတက္ႏိုင္ (ဓာတ္ပံု- Reuters)
ျမန္မာႏိုင္ငံအေနျဖင့္ အာရွက်ားႏိုင္ငံ မ်ားကဲ့သို႔ ျပည္ပပို႔ကုန္ထုတ္လုပ္ေရး ကို အေျခခံသည့္ စီးပြားေရးစနစ္ကို ေျပာင္းလဲရန္ အေရးေပၚလိုအပ္ေနၿပီး အလုပ္အကိုင္သစ္မ်ားကို ဖန္တီး ေပးမည့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား ျပဳလုပ္ ႏိုင္မွသာ ႏိုင္ငံ့စီးပြား ေခါင္းေထာင္ႏိုင္ မည္ဟု ထိပ္တန္း အေမရိကန္မဂၢဇင္း Foreign Policy ၏ ေဆာင္းပါး တေစာင္က တိုက္တြန္းေရးသား လိုက္သည္။
 
ဩစေၾတးလ် မက္ကြာရီ တကၠသိုလ္တြင္ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ ပါရဂူဘြဲ႕ယူ စာတမ္းအတြက္ ျမန္မာျပည္ စီးပြားေရးကို ေလ့လာေနသူ ဂ်ဲရက္ဘစၥင္းဂါးက Think Again: Burma’s Economy ေဆာင္းပါးတြင္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးကို သဘာဝဓာတ္ေငြ႔၊ စိုက္ပ်ိဳးေရး၊ သစ္၊ ေက်ာက္စိမ္းႏွင့္ သယံဇာတ ေရာင္းရေငြမ်ားေပၚတြင္သာ တည္မွီေနေၾကာင္း၊ ျမန္မာ့ပို႔ကုန္ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ၏ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ ယင္းက႑မ်ားတြင္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယင္းမွာ အလုပ္အကိုင္သစ္မ်ားကို မဖန္တီးေပးႏိုင္ေၾကာင္း၊ အဆိုပါ ဝင္ေငြမ်ားမွာ အစိုးရအတြက္ ေကာင္းမြန္ေသာ္လည္း အစိုးရမွာ ယင္းဝင္ေငြကို ကုန္ထုတ္လုပ္မႈတြင္ ျပန္လည္ရင္းႏွီးရန္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေၾကာင္း ေရးသားထားသည္။
 
“ဤသို႔ ျဖစ္ေနေသာ္ျငား ေနျပည္ေတာ္တြင္ ျပန္႔ႏွံ႔ေနေသာ အျမင္သေဘာမွာ “ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ညီမွ်ျခင္း ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္မႈ” ျဖစ္ပံုရသည္။ ထိုအယူအဆ မွားသည္။ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳးသည္ တိုင္းျပည္ စီးပြားေရးအေပၚ အေျခခံက်က် သက္ေရာက္မႈ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေစသည္။ နည္းပညာႏွင့္ ကြၽမ္းက်င္မႈ အတတ္တို႔ကို သယ္ေဆာင္လာသည့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈသည္ အက်ိဳးရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သယံဇာတ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမွာ အႏၲရာယ္ရွိႏိုင္သည္။ အေၾကာင္းမွာ ျပန္လည္ အသုံးမခ်ႏိုင္သည့္ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကို ေရာင္းခ်ျခင္းျဖင့္သာ ဝင္ေငြကို ဖန္တီးျခင္းေၾကာင့္ပင္” ဟု ေထာက္ျပေဝဖန္ထားသည္။
ထို႔အျပင္ အရင္းခံ ျပႆနာမွာ အရင္းအႏွီး မရွိ၍ မဟုတ္ဘဲ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးအတြက္ စီးပြားေရးစနစ္ ကိုယ္ႏိႈက္ကပင္ အစြမ္းမထက္၍ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ဆိုသည္။
 
ဥပမာအားျဖင့္ ၿခံေျမ ေစ်းမ်ား ေခါင္ခိုက္ေအာင္ ျမင့္ေနေၾကာင္း၊ ေျမတဧက အေမရိကန္ေဒၚလာ တသန္းေက်ာ္ေပါက္ေနကာ ဘန္ေကာက္ထက္ပင္ျမင့္ေၾကာင္း၊ တျခား အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္လည္း ေစ်းႏႈန္းျမင့္လာရေသာ္ျငား အဓိက အေၾကာင္းတခုမွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံရန္ အခြင့္မရွိ၍၎ ဘဏ္မ်ား၌လည္း အလုပ္မျဖစ္၍၎ တိုက္ ၿခံေျမ၊ ေရႊ၊ ေက်ာက္မ်က္ ေစ်းကြက္မ်ားတြင္သာ ဝင္ေရာက္ ရင္းႏွီးၾကေသာေၾကာင့္ဟု ေရးသားထားသည္။
 
တခ်ိန္တည္းတြင္ ေက်းလက္ေဒသမ်ားတြင္ ေငြေခ်းႏိုင္မႈ လုံးဝကင္းမဲ့ေနေၾကာင္း၊ အစိုးရ စိုက္ပ်ိဳးေရး ဘဏ္မ်ားသည္ ေတာင္သူမ်ား လိုအပ္ခ်က္၏ သုံးပံုတပံုသာ ေငြထုတ္ေခ်းႏိုင္ျပီး ပုဂၢလိကဘဏ္မ်ားကို ေငြထုတ္မေခ်းရန္ ပိတ္ပင္ထားေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ ျပင္ပေငြေခ်းသူမ်ားထံတြင္ တလ ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္း အတိုးျဖင့္ ေငြေခ်းေနရ၍ လယ္သမားမ်ားအေႂကြးသံသရာလည္ကာ ဆင္းရဲတြင္းမွ႐ုန္းမလြတ္ႏိုင္ ဟုလည္း ေဝဖန္ေရးသားထားသည္။
 
စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈမွာ တိုင္းျပည္စီးပြားေရးကို ထိခိုက္ခဲ့ေသာ္လည္း ပုဂၢလိကက႑အတြက္ အၾကီးဆုံးျပႆနာ မဟုတ္ဟုလည္း ရန္ကုန္ႏွင့္ မႏၲေလးရွိ စီးပြားေရးသမားမ်ားကို ကိုးကား၍ဆိုသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာ ပုဂၢလိကစီးပြားေရး က႑ကို ဒုကၡေပးေနသည္မွာ လွ်ပ္စစ္မီး မလုံေလာက္ျခင္း၊ ႏိုင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္ျခင္း၊ လာဘ္စားျခင္းတို႕ျဖစ္ၿပီး ျပႆနာမ်ားမွာ အစိုးရ၏ လက္တြင္း၌သာရွိေၾကာင္း၊ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈမွာ ႀကီးမားေသာ အေမရိကန္ေစ်းကြက္ကို လက္လႊတ္ရျခင္းႏွင့္ အေမရိကန္ ေငြေၾကးဝန္ေဆာင္မႈကိုသုံးမရျခင္းတို႔ေၾကာင့္ေနာက္ထပ္အၾကီးဆုံးအခက္အခဲျဖစ္သည္ဟု ေရးသားသည္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲမႈ၊အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းေနသည့္ မူဝါဒ၊ ဘက္မလိုက္သည့္ တရားစီရင္ေရး ကင္းမဲ့မႈစသည့္ မ်ားေျမႇာင္ေသာ အျခားအေၾကာင္းမ်ားကလည္း စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို စရိတ္ ပိုေထာင္းေစေၾကာင္းလည္း ဆိုသည္။
 
ေဆာင္းပါးရွင္က စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈခံရေသာ ခ႐ိုနီႏွင့္ စစ္တပ္ပိုင္ ကုမၸဏီမ်ားအဖို႔ ပိတ္ဆို႔မႈကို ေက်ာ္လႊားရန္ေငြေၾကးအရင္းအျမစ္မ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာအဆက္အသြယ္ေကာင္းမ်ားကို ရရွိထားၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာ့စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈအတြက္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ေသာ အေသးစားႏွင့္ အလတ္စား လုပ္ငန္းရွင္တို႔က ပိတ္ဆို႔မႈေၾကာင့္ ခါးစည္း အခံရဆုံး ျဖစ္ေနေတာ့သည္ဟု ဆိုထားသည္။
“စီးပြားေရး ဆက္လက္ ပိတ္ဆို႕ထားျခင္းက လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈ စိုးရိမ္ခ်က္မ်ား ေဖာ္ထုတ္ျခင္းကို မကူညီႏိုင္သလို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈႏွင့္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးတို႔ကိုလည္းေႏွာင့္ေႏွးေစလိမ့္မည္” ဟုမွတ္ခ်က္ေပးထား သည္။
 
ျမန္မာျပည္ ႏိုင္ငံေရးဖြဲ႔စည္းပံု ေျပာင္းလဲေနေသာ္လည္း စီးပြားေရး ခ်ဳပ္ကိုင္မႈက မေျပာင္းလဲဘဲ ပုဂၢိဳလ္ေရး နီးစပ္မႈျဖင့္သာ စခန္းဆက္သြားေနေၾကာင္းလည္း ဆိုသည္။ ႏိုင္ငံပိုင္လုပ္ငန္းမ်ားကို ပုဂၢလိကပိုင္ ျပဳရာ၌ ရန္ကုန္၊မႏၲေလးႏွင့္ေနျပည္ေတာ္ရွိအဆက္အသြယ္ေကာင္းႏွင့္ေငြရွိသူမ်ားသာအခြင့္ထူးခံစားၾကရေၾကာင္း ေထာက္ျပထားသည္။
 
ျမန္မာျပည္အေနျဖင့္ ခိုင္မာေတာင့္တင္းသည့္ အခြန္စည္းၾကပ္မႈစနစ္ ကင္းမဲ့ေနၿပီး အသစ္ျပဳလုပ္ထားေသာ ပုဂၢလိကပိုင္ကုမၸဏီမ်ားမွ ထပ္မံဝင္လာေသာ အခြန္အတုပ္မ်ားကိုလည္း ျမန္မာျပည္သူတို႕မခံစားရေၾကာင္းလည္းဆိုသည္။ (တပ္ပိုင္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကလည္း အခြန္ေပးစရာ မလိုေပ။) “တိုင္းျပည္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ရည္မွန္းခ်က္မ်ားႏွင့္ ဆန္႔က်င္စြာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ အမ်ားအျပားသည္ လက္တဆုပ္စာ လူနည္းစု ေကာင္းစားေရးသို႔သာ ဦးတည္ေနေတာ့သည္” ဟု ေဆာင္းပါးရွင္က မွတ္ခ်က္ျပဳထားေသးသည္။
 
စီးပြားေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ အခ်င္းပြားေနသည္မွာ “ေခါင္းမာဂိုဏ္း” ႏွင့္ “ျပဳျပင္ေရးဂိုဏ္း” မဟုတ္ဟုလည္း ဆိုသည္။ အတိတ္ကို လြမ္းေနသူမွာ အနည္းငယ္မွ်သာဟု ဆိုၿပီး စီးပြားေရးစနစ္သစ္ကို မည္သို႔ ပံုေဖာ္မည္ဆိုသည့္အေပၚ လြန္ဆြဲေနေၾကာင္းသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ တဘက္တြင္ ႏိုင္ငံတကာေစ်းကြက္သို႕ တံခါးဖြင့္လိုက္ေသာေၾကာင့္ အက်ိဳးအျမတ္ ရရွိလာေသာ လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ အဆင့္မွီ ကုန္ပစၥည္းမ်ားအတြက္ အၿမဲ ေစ်းပိုေပးေနရေသာ စားသုံးသူမ်ားရွိၿပီး တျခားတဘက္တြင္ စီးပြားေရး စနစ္ေဟာင္းေအာက္တြင္ လုပ္ငန္း တည္ေထာင္ခဲ့သူမ်ားႏွင့္ အကယ္၍ တိုင္းျပည္ကို တံခါးဖြင့္ရာတြင္ အလြန္ျမန္ အရမ္းဖြင့္ပါက လုပ္ငန္း ဆုံး႐ႈံးသြားႏိုင္သူမ်ား ရွိေၾကာင္း ဆိုသည္။
ထို႔အျပင္ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဆိုင္ရာ ဥပေဒအေပၚ ျငင္းခံုေနၾကေသာ္လည္း တိုင္းျပည္၏ ၇၀ ရာခိုင္ႏႈန္း အလုပ္လုပ္ေနၾကေသာ စိုက္ပ်ိဳးေရးက႑ကဲ့သို႔အေရးေပၚလိုအပ္ေနသည့္စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ကိုမူေမ့ထားၾကေၾကာင္းေျပာသည္။ ေျမယာမ်ား သိမ္းယူမႈႏွင့္ ေျမယာစီမံခန္႔ခြဲေရးမ်ားမွာ လယ္သမားမ်ားအတြက္ အက်ိဳးမရွိသေလာက္ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ဆိုသည္။ လယ္စိုက္သူမ်ား ေငြမျဖစ္ဟု ဆိုလိုက္ျပီး (စရိတ္ေထာင္း ေသာေၾကာင့္) ေငြေဖာင္းပြႏႈန္း ျမင့္ေနျပီး (ႏိုင္ငံျခားေငြလဲႏႈန္းေၾကာင့္) စပါးေစ်းက်ေန၍ အေႂကြးတင္မႈက်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ ျဖစ္ေနသည္ဟု ဆိုထားသည္။ ေခ်းေငြႏွင့္ လက္လွမ္းမွီေသာ ကုမၸဏီမ်ား၏ ကန္ထ႐ိုက္စိုက္ပ်ိဳးေရး လုပ္ငန္းသာ တြင္က်ယ္လာေနျပီး ေတာင္သူမ်ား ေက်ာမြဲဘဝက လြတ္ဖြယ္မျမင္၍ ပံုဖ်က္ထားေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးပင္ဟု နိဂုံးခ်ဳပ္ထားသည္။
 
ေဆာင္းပါးရွင္က ေနာက္ဆုံးအႀကံျပဳခ်က္မွာ ေက်းလက္စီးပြားေရး ျပႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းရန္ ေရရွည္နည္းနာရွိမွဟူ၍ပင္။ အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ျပဳထားေသာ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ားသည္ အေျဖမဟုတ္။ လယ္ယာ အလုပ္သမားမ်ား၏ ထုတ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းကို ျမႇင့္တင္ေပးရန္၊ အမွန္တကယ္ တိုင္းတာတြက္ခ်က္ႏိုင္မည့္လယ္ယာကုန္ထုတ္လုပ္မႈက႑ တည္ေထာင္ရန္ႏွင့္ သယံဇာတေရာင္းရေငြမ်ား လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးက႑၏ အေျခခံအေဆာက္အဦမ်ားတြင္ျပန္လည္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမွသာ တိုင္းျပည္စီးပြား ေရး  အစစ္အမွန္ ဖြံ႔ၿဖိဳးႏိုင္မည္ဟု အႀကံျပဳထားသည္။
Ref:burmese.irrwaddy.org


ဆက္စပ္သတင္းမ်ားကို...
(၁) ကမၻာေပၚရႇိ ေနထိုင္စားေသာက္ကုန္က်စရိတ္ အျမင့္ဆံုး ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားစာရင္းတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အဆင့္ ၃၅ အထိခုန္တက္

(၂) ျမန္မာ့စီးပြားေရး စဉ္းစားဆင္ျခင္စရာမ်ား

(၃) ျပည္ေတာ္ျပန္ရန္ စဥ္းစားေနၾကပါသလား(ေဇာ္ေအာင္-moemaka)

(4) Vietnam’s FDI in perspective of competition with Myanmar

ဆိုလာ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ဗီဒီယိုႀကိဳက္သူမ်ား

ၾကယ္ျပာ|                 

ဆိုလာျပားတပ္ဆင္ရန္ ျပင္ဆင္ေနစဥ္ (ဓာတ္ပံု - ၾကယ္ျပာ/ ဧရာဝတီ)
“ခ်ကြာ၊ ခ် … ခ်၊ ေသပဲ မေသႏိုင္ဘူး၊ ငါပဲ ၀င္ခ်လိုက္ခ်င္တယ္” ဆိုေသာ အားမလိုအားမရ ေအာ္ဟစ္ေနသံမ်ားကို တဲအိမ္ကေလးဆီသို႔ မေရာက္ခင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းအလို ကေန ၾကားေနရသည္။
တဲအတြင္းသို႔ ၾကည့္လိုက္ရာ သစ္သားခုံပုေလးေပၚတြင္ တင္သားေသာ အိတ္ေဆာင္ DVD ျပစက္ငယ္ကေလးျဖင့္ ျပေနေသာ ထိုင္း အက္ရွင္ကားကို သစ္ခြဲစက္ အလုပ္သမား ၆ ေယာက္တို႔ ေခၽြးသံတရဲႊရႊဲျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အိပ္လ်က္တမ်ိဳး၊ ထိုင္လ်က္ တဖုံျဖင့္ ၾကည့္ရႈေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
ဤေနရာက ပဲခူးရိုးမေတာင္ေျခ ျဖစ္သည့္ ေနျပည္ေတာ္ အျမန္လမ္းမႀကီးေဘးမွ မရမ္းေခ်ာင္းဟု ေခၚသည့္ ေခ်ာင္က်က် ရြာကေလး ျဖစ္သည္။
အစိုးရ လွ်ပ္စစ္မီးဆို၍ ဓာတ္တိုင္ တတိုင္ပင္ မရွိေသာရြာမွာ ယခုကဲ့သို႔ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ႏိုင္သည္ ဆိုသည္က ၿမိဳ႕ေပၚေနသူ မ်ားအတြက္ အလြန္ပင္ ထူးဆန္းဖြယ္ရာ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ေတာသူေတာင္သားမ်ားအဖို႔ အဆန္းတက်ယ္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။
ႏိုင္ငံတကာမွေန၍ တံဆိပ္ေပါင္းစုံလင္လွေသာ ေနေရာင္ျခည္ စြမ္းအင္သုံး ဆိုလာျပားမ်ား ျမန္မာျပည္သို႔ ၀င္ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေက်းလက္ေတာရြာမ်ားတြင္ ေနထုိင္သူမ်ား၏ ေနထိုင္မႈဘ၀ပံုစံ အမ်ားအျပား ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။
လယ္ေတာထဲက ထရံကာ၊ သက္ကယ္မိုး တဲအိမ္ကေလးေတြရဲ႕ အိမ္ေရွ႕ေတြမွာ ရြာေတြက သြပ္မိုးပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေတြရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚမွာ စသည္ျဖင့္ ဆိုလာျပားမ်ားက အသီးသီးေနရာ ယူကုန္ၾကၿပီ ျဖစ္သည္။
“အစိုးရ လွ်ပ္စစ္မီးဆိုလို႔ ေသသာသြားတယ္ မျမင္ဖူးလိုက္တဲ့ လူေတြကို သနားလိုက္တာ။ အခုဆို ဘာဓာတ္တိုင္ ဓာတ္ႀကိဳးမွ မလိုဘဲနဲ႔ကို အဘြားတို႔ေတာေတြမွာ ညဘက္ေတြ မီးထြန္းႏုိင္ၿပီ။ တီဗီၾကည့္ႏိုင္ၿပီ” ဟု အသက္ ၇၅ ႏွစ္အရြယ္ ဖြားတင္လွက သူ႔တဲအတြင္းက တီဗီေလးကိုညႊန္ျပရင္း ဆိုသည္။
ေတာရြာမ်ားတြင္ ယင္းရုပ္သံၾကည့္စက္ အေသးစားေလးမ်ားကို လက္ေတာ့ပ္ (Laptop) ဟု အလြယ္တကူ ေခၚၾကသည္။ တီဗီႏွင့္ ေအာက္စက္ တြဲလွ်က္ပါတာ ရွိသလို၊ သီးျခား၀ယ္ရသည့္ စက္ေတြလည္း ရွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တစုံလုံးကို အမ်ားဆုံး က်ပ္ ၉ ေသာင္းအထိသာရွိသျဖင့္ အိမ္တိုင္းနီးပါး ၀ယ္သုံးႏိုင္ၾကသည္။ ၀ပ္ ၅၀ ဆိုလာျပားႏွင့္ အားသြင္းထားေသာ ဘက္ထရီအိုး အေသးႏွစ္လုံးႏွင့္ ဆိုလွ်င္ အင္ဗာတာ မလိုအပ္ဘဲ ကလစ္ညႇပ္ကာ တီဗီ ၾကည့္ႏိုင္ၿပီ။ ေနမ၀င္ခင္အထိ အားသြင္း ယူထားႏိုင္သျဖင့္ ညဘက္တြင္ ယခင္ကလို အေမွာင္ထုကို ေရနံဆီမီးခြက္၊ ဖေယာင္းတိုင္မ်ားျဖင့္ အံတုစရာ မလိုေတာ့ဘဲ LED မီးပြင့္မ်ားျဖင့္ ထိန္လင္းႏိုင္ေနၿပီ။
“ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ မီးခြက္သုံးတုန္းကမ်ား ဆိုရင္ ေလတိုက္တာနဲ႔ တဲမီးေလာင္မွာစိုးလို႔ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ေလကြယ္ ခဲ့ရတာေလ၊ အခုမ်ားေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳး အႏၱရာယ္ေ၀းၿပီ” ဟု မရမ္းေခ်ာင္းသူ မတင္မူက ဆုိသည္။
ယခင္ကဆိုလွ်င္ ေတာမွ ဒိုက္ဦးၿမိဳ႕သို႔ ေစ်း၀ယ္သြားလွ်င္္ ဓာတ္တိုင္၊ ဖုန္းႀကိဳး၊ မိုကၠရိုေ၀့ဖ္ တာ၀ါတိုင္ႏွင့္ ရုပ္ရွင္ရုံမ်ားကို ေတာသားမ်ား တအံ့တၾသ ေငးေမာၾကည့္ရႈခဲ့ၾကသည္။
ၿပီးခ့ဲသည့္ ႏွစ္လယ္ေလာက္ အထိ ဒိုက္ဦးၿမိဳ႕ေပၚတြင္ပင္ သုံးရက္မွ တႀကိမ္၊ တႀကိမ္လွ်င္ ၇ နာရီၾကာသာ လွ်ပ္စစ္မီး ရခဲ့သည္။
ေက်းလက္ ေတာရြာမ်ားတြင္ ဆိုလာျပားမ်ား အသုံးျပဳမႈ မ်ားလာျခင္းက ေစ်းသက္သာျခင္း၊ အသံဆူညံမႈမရွိျခင္း၊ ေလာင္စာဆီဖိုး မကုန္ျခင္း စသည့္ အားသာခ်က္မ်ား အပါအဝင္ ကုန္က်စရိတ္လည္း နည္းပါးေသာေၾကာင့္ အသံုးမ်ားၾက သလို အစိုးရထံမွ လွ်ပ္စစ္မီး ရရိွရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကင္းမဲ့ေနျခင္းေၾကာင့္လည္း အသံုးမ်ားလာျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆင္ဇလုပ္ ေက်းရြာမွ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးေဟာင္း ဦးမင္းလြင္က ဆိုသည္။
ပဲခူးတိုင္း အေရွ႕ျခမ္းတြင္ ဒိုက္ဦး၊ ေညာင္ေလးပင္၊ ေက်ာက္တံခါး၊ ပဲႏြယ္ကုန္း စသည္ျဖင့္ ၿမိဳ႕နယ္ေပါင္းစုံ ရွိေသာ္လည္း လွ်ပ္စစ္မီး ရရန္မဆိုထားႏွင့္ ဓာတ္တိုင္ပင္ မရွိေသးသည့္ ရြာမ်ားက ပိုမ်ားေနသည္။
“တရြာလုံးကို ဆိုလာျပားနဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီးေပးဖို႔ အခ်ပ္ေရ ရာနဲ႔ခ်ီၿပီးေတာ့ လာ၀ယ္တဲ့လူေတြ ေတာင္ရွိတယ္” ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ Sun Power ဆိုလာျပား ကုမၸဏီမွ ကိုျပည့္စုံေထြးက ေျပာသည္။
တရုတ္၊ ထိုင္း၊ စင္ကာပူ၊ ဂ်ာမနီ၊ အိႏိၵယႏွင့္ တျခားႏိုင္ငံမ်ားမွ တံဆိပ္ေပါင္းစုံျဖင့္ ဆိုလာျပားမ်ား တင္သြင္းေနၾက ေသာ္လည္း တရုတ္ႏိုင္ငံထုတ္က ေစ်းအသက္သာဆုံး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပည္တြင္း၌ အသုံးအမ်ားဆုံး ျဖစ္သည္။
ယခုႏွစ္ပိုင္းတြင္ ပဲခူးတိုင္းမွ ဆိုလာျပား မွာယူမႈ အမ်ားဆုံးျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ တရုတ္ႏိုင္ငံမွ တင္သြင္းေသာ ဆိုလာျပားမ်ားကို ႏိုင္ငံတကာ တံဆိပ္ စတစ္ကာ မ်ိဳးစုံကပ္၍ ေစ်းကြက္အတြင္း ေရာင္းခ်မႈမ်ားလည္း ရွိေနေၾကာင္း သိရသည္။
ဆိုလာျပားသုံးသည့္စနစ္သည္ အလြန္ေကာင္းမြန္ေသာ္လည္း သုံးစြဲသည့္ တံဆိပ္ေပၚလိုက္၍ ၆ လ၊ ၁ ႏွစ္အတြင္း ေနေရာင္ျခည္ စြမ္းအင္ ထုတ္ယူႏိုင္စြမ္း ကြာျခားလာမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုျပည့္စံုေထြးက ဆိုသည္။
တရုတ္ႏိုင္ငံထုတ္ ၀ပ္ ၃၀၀ အားရွိသည့္ ဆိုလာျပားတခ်ပ္လွ်င္ က်ပ္ ၁ သိန္းခြဲခန္႔သာ ကုန္က်ေသာ္လည္း စင္ကာပူ၊ ဂ်ာမနီ ႏိုင္ငံထုတ္မ်ားက ၁ ၀ပ္လွ်င္ အနိမ့္ဆုံး က်ပ္ ၃၀၀၀ ႏႈန္းျဖင့္ တြက္ယူသည္။
ျမင္ခဲ့ရသမွ် ေက်းလက္ေတာရြာမ်ားတြင္ ေငြေၾကး သုံးစြဲႏိုင္မႈအေပၚ မူတည္ၿပီး အနိမ့္ဆုံး ၀ပ္ ၅၀ မွ အျမင့္ဆုံး ၀ပ္အား အထိ သုံးၾကသည္။ လြယ္လင့္တကူ သယ္ယူႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ ေနထြက္သည္မွ ေနမ၀င္ခင္အထိ ဆိုလာျပားမ်ားက ေနေရာင္ျခည္ ေအာက္တြင္ ခုံကေလးမ်ားျဖင့္ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္သည္။
“အရင္းအႏွီးက တခါတည္း ျမႇဳပ္လိုက္ရတာ၊ ေနာက္ထပ္ ဆီဖိုးေတြဘာေတြမွ မကုန္တာ အခုဆို ေတာင္ေပၚက ၀န္ထမ္းအိမ္ေတြ အားလုံးမွာ ဆိုလာျပားပဲ တပ္ေပးထားတယ္။ ဒီရိုးမေပၚမွာေတာ့ ဆိုလာျပားပဲ အသုံးမ်ားတယ္” ဟု ပဲခူးရိုးမေပၚရွိ ကၽြန္း စိုက္ခင္းကုမၸဏီတခု ျဖစ္ေသာ Hyper Mart ကုမၸဏီမွ တာ၀န္ခံ ဦးေအာင္ညြန္႔က ေျပာသည္။
ဦးေအာင္ညြန္႔ ေျပာသကဲ့သို႔ပင္ ရိုးမတေက်ာက ႏွစ္ရွည္ပင္ စိုက္ခင္းကုမၸဏီမ်ား၏ ေခါင္မိုးမ်ားေပၚတြင္ တလက္လက္ ေတာက္ပေနေသာ ဆိုလာျပားမ်ားကို ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ျမင္ေနရသည္။ ေတာင္ေပၚတြင္ ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ေနေရာင္ျခည္ တိုက္ရိုက္ ထိေတြ႔ခြင့္ ပိုမိုရရွိေပရာ ရြာမ်ားထက္ပို၍ သုံးစြဲရ အဆင္ေျပၾကေၾကာင္း သိရသည္။
စိုက္ခင္းမ်ားဆီသို႔ ေတာဆင္ရိုင္းမ်ား မၾကာခဏ လာေရာက္ဖ်က္ဆီး ေနသည့္အတြက္ ကင္းေစာင့္တဲမ်ားတြင္ ၂၄ နာရီလံုးလုံး မီးရရွိရန္ ဆိုလာျပားမ်ား လုိအပ္လာပါသည္။ မီးစက္ အသုံးျပဳပါကလည္း အသံမ်ား ဆူညံစြာ ထြက္သည့္အျပင္ ေလာင္စာဆီဖိုးပါ ထပ္မံ ကုန္က်သည့္အတြက္ သုံးစြဲသူ နည္းပါးလွသည္။
ဆိုလာျပား ေရာင္းသည့္ ကုမၸဏီမ်ားကို ေတာရြာမ်ားမွ ဗီဒီယိုရုံ ပိုင္ရွင္မ်ားက မေက်နပ္ေၾကာင္း ေျပာဆို ေပါက္ကြဲ ေနၾကပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ က်ပ္ ၇ေသာင္း ခန္႔ႏွင့္ ဆိုလာတျပား ရွိလွ်င္ တေနကုန္နီးပါး အိမ္၌ ရုပ္ရွင္ ၾကည့္ႏိုင္ေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၎တို႔၏ ဗီဒီယုိရုံမ်ားကို လာေရာက္ၾကည့္ရႈသူ အလြန္နည္းသြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
“ဗီဒီယုိ ရုံက ၀င္ေၾကး က်ပ္ ၁၀၀ ေပးရတာေလ။ အလကားျပတဲ့ အိမ္ေတြမွာ သြားၾကည့္တယ္။ အဲဒီ တရာကို မုန္႔၀ယ္စား လိုက္တယ္” ဟု ဆင္ဇလုပ္ရြာမွ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ မသင္းသင္းေ၀က ေျပာသည္။
သို႔ရာတြင္ ဗီဒီယုိရုံမ်ားက လူငယ္မ်ားႀကိဳက္ေသာ နာမည္ႀကီးမင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ားပါသည့္ ျမန္မာဇာတ္ကားမ်ား ကိုသာ အဓိကျပသည့္အတြက္ ညေနေစာင္းလာလွ်င္ ဗီဒီယုိရုံမ်ားက ယေန႔ညျပမည့္ ကားမ်ားကို အၿပိဳင္အဆုိင္ ေလာ္စပီကာမ်ားျဖင့္ ေအာ္ၾကဆဲ၊ ရြာသူရြာသားမ်ားကလည္း ဂရုစိုက္ နားေထာင္ၾကၿမဲပင္။
Ref:burma.irrawaddy.org

Why Kachin conflict threatens Myanmar peace

Why Kachin conflict threatens Myanmar peace

By Hilary Whiteman, CNN
January 24, 2013 -- Updated 1108 GMT (1908 HKT)


An injured Kachin Independence Army soldier receives an injection from a medic on Hka Ya mountain in Kachin province on January 20, 2013. An injured Kachin Independence Army soldier receives an injection from a medic on Hka Ya mountain in Kachin province on January 20, 2013.
HIDE CAPTION
Conflict in Myanmar's Kachin State
Conflict in Myanmar's Kachin State
Conflict in Myanmar's Kachin State
Conflict in Myanmar's Kachin State
Conflict in Myanmar's Kachin State
Conflict in Myanmar's Kachin State
Conflict in Myanmar's Kachin State
<<
<
1
2
3
4
5
6
7
>
>>

STORY HIGHLIGHTS
  • Renewed fighting reported in Kachin despite government ceasefire order
  • Both Myanmar government and the KIA trade accusations of attacks
  • Fighting started in June 2011 after a 17-year ceasefire was broken
  • KIA is the only one of 10 armed ethnic groups that hasn't agreed a ceasefire

Hong Kong (CNN) -- High in a rugged, mountainous region in Myanmar's north, the country's army remains locked in a conflict that seems to contradict the image of a nation committed to abandoning its brutal past.
Days after a government-ordered ceasefire on January 19, clashes were reported between Burmese soldiers and the Kachin Independence Army (KIA) around the town of Laiza on the Chinese border.
The Myanmar government said its troops were ordered to fire only in self-defense, but the Kachin Independence Organization (KIO), the KIA's political arm, claimed it was under attack
Laiza is the headquarters of the KIA and the KIO. Around 20,000 people live there, and thousands more are sheltering in temporary camps around the town after being driven from their homes, according to human rights groups and other reports.
"People who live in Laiza, they are standing by to flee. Every day they hear bombing and the noise of guns. The government is saying that it's stopped the offensive, but the reality in the Kachin area it has not stopped, and the fighting and the offensive is ongoing," Moon Nay Li, coordinator for the Kachin Women's Association told CNN on Tuesday.

Myanmar's minorities fight for survival

Looking at Myanmar's transformation

Economic potential in Myanmar
Though based in Thailand, Moon Nay Li said she'd been speaking with people in Laiza who were "afraid for their future." She said they were digging holes to shelter from the shelling, and were desperate for the fighting to stop.
Why has fighting intensified now?
In a statement dated January 18, the Myanmar government said that it had requested back up from the Air Force to ensure "accurate hitting of KIO/KIA targets" after repeated attacks on convoys seeking to resupply an outpost near Laiza. It accused the KIA of blasting roads and bridges, attacking troops and recruiting and abducting civilians to aid its fight.
Despite the government's self-defense claims, Matthew Smith, a consultant to Human Rights Watch (HRW), told CNN the government appeared to have recently stepped up attacks on Kachin fighters, possibly in an attempt to gain more ground and leverage in any future peace talks.
"Some of the strategic outposts that the Burmese government has been attacking over the last several weeks are strategic to the protection of Laiza so I think that appears to be the target," said Smith, who wrote a damning report for HRW on the conflict between the two sides called "Untold Miseries - Wartime Abuses and Forced Displacement in Burma's Kachin State," which was released in March 2012.
How long have they been fighting?
The Myanmar army and the KIA -- which formed more than 50 years ago -- have been trading shots since a series of incidents brought a sudden end to 17-year ceasefire in June 2011. Smith said tensions rose after leaders of the KIO were unable to participate in the November 2010 election -- the first vote to be held in Myanmar in 20 years.
According to Smith's report, the Burmese army launched a "major military offensive" on June 9, 2011, to which the KIA rapidly responded by blowing up bridges, planting land mines and ambushing military convoys.
At the time, conservationists claimed the two sides were fighting for control of a multi-billion dollar hydropower dam project on the Taping River, one of several being built in the region.
However, dams are not the only source of tension in the area, Smith said. It is also rich in mineral deposits, including the jade mines of Hpakant, a source of some of the world's most valuable stones. And pipelines snake through the state delivering lucrative oil and gas to China.
How has the world responded?

Fighting threatens Myanmar's displaced

Myanmar in grip of economic revolution

School focuses on peace lessons
News of the escalation of attacks in Kachin has raised concerns outside the country as the international community keenly watches Myanmar's transition to democracy from a military regime.
"We're obviously deeply troubled by the increased violence," U.S. State Department spokeswoman Victoria Nuland said in a news conference in early January.
Later, China urged both sides to "exercise maximum restraint" after a bomb landed about 500 meters over the Chinese border on January 15. "We believe that talks are the only correct solution to the north Myanmar conflict and expect all related parties to seek a ceasefire and start negotiations," said foreign ministry spokesman Hong Lei on January 22.
The United Nations welcomed President Thein Sein's calls for a January 19 ceasefire but the Secretary-General's Special Adviser on Myanmar, Vijay Nambiar, said it did not want renewed tensions to "undermine the overall direction of reform and transformation in the country or adversely affect the positive international atmosphere that had been generated so far."
My government will continue to do everything necessary to turn ceasefire agreements into lasting peace
Thein Sein, Myanmar President
Since coming to power in March 2011, Sein has won praise for steering the country on the path of reform, easing media restrictions, granting amnesty to political prisoners and opening up the political system to competing parties.
How committed is the government to peace?
Days after the apparent failure of the ceasefire, Sein reiterated that he wanted the fighting to stop. "I have ordered the Tatmadaw (Myanmar's military) and other relevant government agencies to seek a peaceful solution to the conflict," he told Myanmar's first Development Cooperation Forum on January 21.
He also suggested that the KIO would need "to reciprocate in a similar way."
The KIO is the only one of 10 armed ethnic groups in Myanmar that hasn't yet agreed a long-term ceasefire with the government. Talks would start soon with the other ethnic groups, Sein said, as he again extended an invitation to the KIA to join the process.
"My government will continue to do everything necessary to turn ceasefire agreements into lasting peace," he said. "It is very important to create job opportunities in order to improve socio-economic conditions of internally displaced people and ceasefire groups," he added.
How have civilians been affected by fighting?
Since June 2011, tens of thousands of Kachins have been terrorized by renewed fighting, according to HRW.
More than 90,000 people have been forced from their homes, according to the latest estimates. However, the exact number of internally displaced people -- or IDPS as they're known -- is hard to confirm because the government has limited access to the region.
The lack of access has worried aid agencies who say tens of thousands of people are being denied vital care.
"The government feels it's unsafe so they're not granting access," said Maria Guevara, Medecins San Frontiere's Humanitarian Representative for ASEAN. "We've tried to support some of the areas with drug supplies but the roads that we've used in the past are generally inaccessible, because that's where the fighting usually takes place, so it's been difficult to resupply."
She called on the government to allow humanitarian agencies "independent and neutral access" to affected areas, while Smith warned of "a looming humanitarian emergency."
What are the chances of a long-term ceasefire?
You have an entire population of ethnic Kachin who for the most part right now are very bitter towards the Burmese government
Matthew Smith, HRW consultant
There are no easy solutions to resolve the unrest in Kachin. It dates back to the early 1960s when the KIO and KIA were established to protect the interests of the Kachin people against the influence of the central government.
The KIO still has administrative control over most of Kachin State, providing schooling, teacher training colleges, a police service, a TV station, newspapers, libraries and hospitals, according to the Free Kachin Campaign website.
HRW says the latest offensive has deepened divisions between the Kachins and the government, which threatens to spill over into other ethnic groups.
"You have an entire population of ethnic Kachin who for the most part right now are very bitter towards the Burmese government and that's going to be a serious problem, not only for Kachin state but the other ethnic nationalities throughout the country right now who are negotiating peace agreements.
"They're taking all this into consideration so this could pose a serious problem for long-term peace in the country," he said.

Ref:CNN


More Read....



8 Things I Love about Living in Singapore!



[A shot with a doggie mascot as we walked down Orchard Road over the weekend]
One of the questions I often get from taxi drivers here in Singapore (upon hearing me speak ‘Bahasa Indonesia’ with the kids) is, ‘Oh, you’re Indonesian? How long have you been in Singapore?’
=)
Well, I have so far lived in Singapore for 12 years. Yes, TWELVE years.
Wilson and I came, worked full-time, got married, started a family, and started our business here too.


Some people (usually those who don’t live in Singapore) do wonder WHY we’ve lived here for THAT long.
They’d ask us things like, ‘Why did you come to Singapore in the first place anyway?’ and ‘What is it about Singapore that you like?’
[Note: I've lived in Jakarta for 14 years, in Perth for 9 years, and now in Singapore for 12 years]
And so I thought of listing down my top eight things about Singapore that make me feel comfortable about living here so far:
Here goes:
1. Convenient Transport System

Throughout the years, we’ve never had a car, and YET, we can conveniently travel from A to B!

I can go out and about on public transports, without my hubby, and just with Anya and Vai (since they’re babies). And I love this kind of ‘freedom’.
[Photo was taken in 2008, when the kids and I traveled on a public bus. Anya was 4yo and Vai was less than 2yo]
2. Relatively safe environment
I can walk alone, or just with the kids, to the nearby supermarket, at 10.30pm at night and NOT ‘worry’ about our safety (errr … not that we do this often =)
This, I feel, is one important factor to me as a parent of young kids, ie. I value the fact that Singapore’s crime level is low and that we can feel safe living here day to day.
(Note: It doesn’t mean we ignore ‘general precautionary measures’, ie. We do avoid going to quiet parks or alleys at night, etc)
3. Clean and Orderly
Of course this doesn’t mean there’s hardly any rubbish around. But really, I must say, Singapore IS a relatively clean and orderly city.
[Sentosa's Palawan Beach]

4. Easy access to the outdoors (eg. Parks and Beach)
As a parent, I feel I need to let my kids enjoy the outdoors too (ie. not always be confined within buildings). And here in Singapore, I can conveniently take the kids to parks and beaches!
Yes, the beaches may not be as nice as those in Australia, and the parks may not be within ‘walking distance’, BUT they’re all well-maintained and most of them are easily accessible by public transports. My kids can comfortably (and safely) run around and play together out in the open.
5. Great libraries!
Books. Lots of books. Available for all of us to borrow.
The public libraries are well-maintained (with children sections too!), and I love how they’re interconnected. This basically means, I can borrow a book from Public Library A, and return the book at Public Library B.
I can easily search and extend the deadline of my borrowed books online too (on www.pl.sg)
6. Clear legal system
If I were unfairly treated (eg. by a hospital), there’s an institution or a government body that I can go to that will ‘protect’ my personal interest.
And when something goes wrong (eg. when the law is broken), I can feel sure that the government or the police will look into the case.
7. No mosquitoes!
I know a lot about mosquito bites (since we always get LOTS of it whenever we go to Jakarta =).
So, to be able to open our windows (during the day and night!) and NOT get a bite here, … it is something which I appreciate a LOT! =)
8. Relatively affordable education
Primary School education here in Singapore is subsidised by the government, and there’re no ‘Entrance Fees’ like those required by schools in Indonesia (where parents need to pay more than S$1,000 per child to get him/her to any school)
Here in Singapore, although Permanent Residents pay MORE than Singapore citizens, the monthly school fee is still affordable.
(It costs less than S$40 per month for Singapore Permanent Residents. This fee however excludes any additional fees that may be incurred, like books, uniforms, fees to attend certain classes, etc).
[Singapore HDB flats. Photo taken with iphone
Having shared my personal list above, I must say that every country has its pros and cons.


There’s NO one perfect country to live in, I mean.

[eg. Singapore's 'kiasu culture', warm weather, 'expensive' daily cost of living, 'excessive' pressure on young children's academic achievements, high property and car prices, etc are some of the commonly 'less-liked' things about Singapore]
Well, I say … Country A may have 1, 2 and 3, … but Country B may have 4, 5 and 6 which Country A doesn’t quite have.
A particular country / environment may suit one person and yet is despised by another.
(Someone once said to us too that excessively complaining about what a particular country doesn’t have will not do any good, or change anyway!)
So.
I guess, in the end, can I say that it’s all about learning to be content in whatever situation / environment that we’re in at any particular time?
(I know. More easily said than done, huh? =)
Anyway. What say you?

Ref:blog.omy.sg